Η ιερή ράτσα σκύλου που οι Κινέζοι προσκυνούσαν και όποιος το ακουμπούσε τιμωρούνταν με θάνατο. Τωρα τα έχει όλος ο κόσμος
Το πεκινουά ήταν το μόνο σκυλί που ο κόσμος προσκυνούσε. Όποιος το άγγιζε χωρίς άδεια, πέθαινε.
Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι ζούσαν για να υπηρετούν τον Αυτοκράτορα, υπήρχε ένα πλάσμα μικροσκοπικό, τριχωτό, σχεδόν αστείο στην όψη, που είχε αξία μεγαλύτερη από ανθρώπινη ζωή. Ήταν το πεκινουά, η ράτσα σκύλου που δεν ανήκε σε κανέναν κοινό θνητό. Σύμφωνα με την παράδοση της Αυτοκρατορικής Κίνας, τα πεκινουά ήταν ιερά. Ζούσαν μέσα στα παλάτια, αναπαύονταν σε μαξιλάρες από μετάξι και τρέφονταν με τα καλύτερα της βασιλικής κουζίνας. Ήταν τα σκυλιά των θεών. Κυριολεκτικά.
Μόνο μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας είχαν δικαίωμα να τα έχουν. Αν κάποιος κοινός θνητός τολμούσε να τα πλησιάσει, να τα σηκώσει ή –ακόμα χειρότερα– να τα κλέψει, η τιμωρία ήταν μία: θάνατος. Η προσβολή δεν θεωρούνταν απλώς προσβολή σε ένα ζώο, αλλά στην ίδια την τάξη του κόσμου. Σαν να έβαζες χέρι στον ίδιο τον Αυτοκράτορα. Κι έτσι, στο δρόμο, όποιος έβλεπε πεκινουά, έπρεπε να σκύψει. Όχι από φόβο, αλλά από καθήκον.
Τα σκυλιά αυτά ήταν τόσο μικρά, που εκτρέφονταν σε ειδικές διαστάσεις για να χωράνε… στα μανίκια των βασιλικών ρόμπων. Ο Αυτοκράτορας τα είχε μαζί του παντού, κρυμμένα κάτω από τις πτυχώσεις του φορέματός του, σαν σκιές, έτοιμα να επιτεθούν. Δεν ήταν μόνο στολίδια – ήταν και φύλακες. Αν κάποιος πλησίαζε υπερβολικά, το πεκινουά πεταγόταν με ορμή και φώναζε σαν να μιλούσε για λογαριασμό του θείου ηγεμόνα. Ήταν ένα πλάσμα τόσο μικρό, αλλά με θέση πιο υψηλή απ’ όλους τους αυλικούς.
Η ιερότητα των πεκινουά δεν ήταν απλώς πολιτική. Στην κινεζική μυθολογία, θεωρούνταν απόγονοι λιονταριών που συρρικνώθηκαν για να ζουν δίπλα στους αυτοκράτορες. Κουβαλούσαν, λένε, ψυχές πολεμιστών, και δεν υπάκουαν σε κανέναν παρά μόνο σε εκείνον που είχε «ουράνια εντολή» να κυβερνά. Τα σκυλιά αυτά δεν ήταν κατοικίδια. Ήταν σύμβολα θεϊκής εξουσίας. Μικροί θεοί με πόδια και μουσούδα.
Όταν οι Βρετανοί εισέβαλαν στο θερινό παλάτι του Πεκίνου το 1860, πήραν μαζί τους τα πρώτα πεκινουά στη Δύση. Μερικά χαρίστηκαν στη βασίλισσα Βικτωρία. Έτσι ξεκίνησε η πορεία τους προς τα σαλονάκια του Παρισιού και τις λέσχες του Λονδίνου. Μα κανένα τους δεν είχε πια εκείνη την αύρα. Γιατί το μεγαλείο τους δεν ήταν στην εμφάνιση. Ήταν στην πίστη των ανθρώπων που τα προσκυνούσαν.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
