Η λίμνη που βγάζει παράξενους ήχους. Οι Ινδιάνοι έλεγαν πως είναι φωνές πνευμάτων. Οι επιστήμονες ακόμα ψάχνουν.

Σε μια γαλήνια γωνιά της Νέας Υόρκης, στα δάση της πολιτείας που ακουμπάνε τη λίμνη Σενέκα, συμβαίνει κάτι που κανείς δεν έχει εξηγήσει πλήρως εδώ και αιώνες. Μια ξαφνική, υπόκωφη βοή ακούγεται μέσα από τη λίμνη. Σαν κανονιοβολισμός. Σαν έκρηξη. Οι ντόπιοι τη λένε “Seneca Guns” ή “Seneca Drums”. Οι αυτόχθονες την έλεγαν φωνή των πνευμάτων.

Οι πρώτοι άποικοι την ανέφεραν ήδη από τον 18ο αιώνα. Το 1850, ο διάσημος συγγραφέας Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ έγραψε δοκίμιο γι’ αυτό το φαινόμενο, περιγράφοντας κρότους που έμοιαζαν με κανονιές σε μια μέρα εντελώς ήσυχη, χωρίς καταιγίδα ή κεραυνούς. Κανείς δεν έβλεπε τίποτα. Όλοι όμως άκουγαν.

Η λίμνη Σενέκα είναι η μεγαλύτερη από τις λεγόμενες Finger Lakes, μακρόστενες λίμνες με μεγάλη γεωλογική ιστορία. Οι Σενέκα, μέλος της Συνομοσπονδίας των Ιροκέζων, πίστευαν ότι οι θόρυβοι ήταν προειδοποιήσεις από τους προγόνους που ζούσαν στο νερό. Ήταν μια ηχητική υπενθύμιση ότι το νερό είχε ψυχή.

Οι ήχοι αυτοί έχουν καταγραφεί σε διάφορες στιγμές, από κατοίκους, δημοσιογράφους και ερευνητές. Περιγράφονται σαν εκρήξεις, σαν σεισμικά ραπίσματα στον αέρα. Συχνά δεν συνοδεύονται από δόνηση του εδάφους. Και δεν υπάρχει ίχνος από φυσική ή ανθρώπινη δραστηριότητα που να τους προκαλεί.

Επιστημονικές θεωρίες υπάρχουν πολλές. Ίσως να οφείλονται σε σεισμική δραστηριότητα στα μεγάλα βάθη της λίμνης. Ίσως σε υποβρύχιες κατολισθήσεις. Άλλοι μιλούν για θερμικές αντιστροφές στην ατμόσφαιρα που ενισχύουν τον ήχο. Και κάποιοι πιο τολμηροί μιλούν για στρατιωτικές δοκιμές. Μα καμία εξήγηση δεν έχει επαληθευτεί.

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι παρόμοια φαινόμενα ακούγονται και σε άλλα σημεία του κόσμου. Τα “Moodus Noises” στο Κονέκτικατ, τα “Barisal Guns” στο Μπαγκλαντές, τα “Guns of Seneca” στη Βόρεια Καρολίνα. Παντού, οι ντόπιοι τα αποδίδουν σε υπερφυσικά σημάδια. Και οι επιστήμονες απλώς κρατούν σημειώσεις.

Η λίμνη Σενέκα παραμένει ήσυχη τις περισσότερες μέρες. Μέχρι που μια μέρα, ξαφνικά, ακούγεται ο ήχος. Σαν φωνή από μέσα της. Σαν κάτι που χτυπάει το νερό από μέσα προς τα έξω. Και τότε, για λίγα δευτερόλεπτα, ο μύθος γίνεται πιο δυνατός από την επιστήμη.