Η πρώτη τυφλή και κουφή γυναίκα που πήρε πτυχίο πανεπιστημίου. Ήταν εντελώς απομονωμένη μέχρι που μπήκε στη ζωή της μια σχεδόν τυφλή δασκάλα.

Δεν έβλεπε. Δεν άκουγε. Δεν μιλούσε. Για τα πρώτα εφτά χρόνια της ζωής της, η Χέλεν Κέλερ ήταν παγιδευμένη σ’ ένα σώμα που δεν μπορούσε να συνδεθεί με τον κόσμο. Ζούσε στην απόλυτη απομόνωση, χωρίς λέξεις, χωρίς εικόνες, χωρίς ήχους. Ένα παιδί με μυαλό και θέληση, αλλά χωρίς τρόπο να τα εκφράσει. Μέχρι που μπήκε στη ζωή της μια γυναίκα που ήταν σχεδόν τυφλή. Και όλα άλλαξαν.

Η Άννι Σάλιβαν ήταν 20 χρονών όταν στάλθηκε στην Αλαμπάμα για να διδάξει τη Χέλεν. Είχε κι εκείνη μεγαλώσει με αναπηρία, είχε περάσει χρόνια σε άσυλα και είχε δώσει μάχες για να εκπαιδευτεί. Δεν πήγε εκεί σαν δασκάλα. Πήγε σαν κάποια που είχε ζήσει το σκοτάδι. Και βρήκε ένα παιδί που ούρλιαζε, έσπαγε, πάλευε με τον κόσμο χωρίς να μπορεί να τον ονομάσει.

Η πρώτη επαφή δεν ήταν επιτυχία. Η Χέλεν αντιστεκόταν. Δεν καταλάβαινε τι της ζητούσαν. Μέχρι που έγινε εκείνη η σκηνή που πέρασε στην ιστορία. Η Σάλιβαν πήρε το χέρι της Χέλεν, το έβαλε κάτω από νερό που έτρεχε, και ταυτόχρονα της σχημάτισε στην παλάμη τα γράμματα: W-A-T-E-R. Η Χέλεν πάγωσε. Για πρώτη φορά κατάλαβε ότι η αίσθηση είχε όνομα. Ότι το νερό μπορούσε να αποδοθεί με γράμματα. Ότι υπήρχε γλώσσα.

Εκείνη τη μέρα, η Χέλεν έμαθε 30 λέξεις. Μέσα σε λίγα χρόνια, έγραφε, διάβαζε, μιλούσε. Όχι με τη φωνή, αλλά με τα χέρια. Με το braille. Με τα χείλη. Κατάφερε το αδιανόητο: μπήκε στο πανεπιστήμιο Radcliffe, παράρτημα του Χάρβαρντ, και το 1904 έγινε η πρώτη τυφλοκωφή γυναίκα στην ιστορία που απέκτησε πτυχίο. Έγινε συγγραφέας, λέκτορας, ακτιβίστρια. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο. Αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, για τις γυναίκες, για την ειρήνη.

Μα πάνω απ’ όλα, απέδειξε πως ένας άνθρωπος μπορεί να γεννηθεί χωρίς φωνή και να γίνει φωνή για εκατομμύρια. Και πως πίσω από κάθε θαύμα, κρύβεται κάποια Άννι Σάλιβαν – σχεδόν αόρατη, σχεδόν σιωπηλή, αλλά απολύτως αναγκαία.