Είχαν σχέδιο να ρίξουν ουσίες στο φαγητό του Χίτλερ, όχι για να τον δηλητηριάσουν αλλά να τον κάνουν πιο θηλυπρεπή.

Η Βρετανική κατασκοπεία είχε δοκιμάσει κάθε πιθανή και απίθανη ιδέα για να εξουδετερώσει τον Χίτλερ. Από εκρηκτικά σε δώρα μέχρι δολιοφθορές στις υποδομές του Τρίτου Ράιχ. Όμως ανάμεσα σε όλα τα γνωστά σχέδια υπήρχε κι ένα που δεν είχε να κάνει ούτε με βία ούτε με δηλητήριο. Είχε να κάνει με οιστρογόνα.

Η θεωρία πίσω από το σχέδιο ήταν απλή και αλλόκοτη: αν κατάφερναν να προσθέσουν γυναικείες ορμόνες στο φαγητό του Χίτλερ, σιγά-σιγά θα άλλαζε η συμπεριφορά του. Δεν θα ήταν πια ο επιθετικός και μισογύνης στρατηγός που προκαλούσε όλεθρο στην Ευρώπη. Θα γινόταν, κατά τη φαντασία των Βρετανών πρακτόρων, πιο ήπιος, πιο ευαίσθητος, πιο θηλυπρεπής.

Το σχέδιο ήταν ιδιοφυές στην τρέλα του: τα οιστρογόνα είναι άγευστα, άχρωμα, και δεν εντοπίζονται εύκολα, ειδικά αν δίνονται σταδιακά. Και το καλύτερο: δεν θα σκότωναν τον Χίτλερ, απλά θα τον άλλαζαν. Θα τον αλλοίωναν σιωπηλά, μέχρι να γίνει αγνώριστος.

Οι κατάσκοποι σχεδίαζαν να φτάσουν στο προσωπικό του κουζίνας, ή ακόμη και στους προμηθευτές τροφίμων. Ο Χίτλερ είχε ειδική διατροφή, ήταν αυστηρός χορτοφάγος και είχε προσωπικούς δοκιμαστές που έλεγχαν κάθε πιάτο πριν το αγγίξει. Αλλά το σχέδιο βασιζόταν στο γεγονός ότι κανείς δεν θα έψαχνε ποτέ για κάτι τόσο “αθώο” όπως μια ορμόνη.

Τελικά, δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι το σχέδιο υλοποιήθηκε ποτέ. Ίσως γιατί κρίθηκε πολύ παράτολμο. Ίσως γιατί απλώς… δεν πρόλαβαν. Αλλά το γεγονός ότι συζητήθηκε σοβαρά στα αρχεία της βρετανικής αντικατασκοπείας δείχνει πόσο απεγνωσμένοι — και δημιουργικοί — είχαν γίνει απέναντι στον άνθρωπο που βύθισε τον κόσμο στο σκοτάδι.

Γιατί όπως φαίνεται, όταν δεν μπορείς να σκοτώσεις τον Χίτλερ… ίσως προσπαθήσεις να τον αλλάξεις.