Υιοθετούσαν κορίτσια, αλλά αυτά ήταν υποχρεωμένα να παντρευτούν ένα από τα θετά τους αδέρφια μόλις μεγαλώσουν

Στην παραδοσιακή κινεζική κοινωνία, υπήρχε ένα έθιμο γνωστό ως “τονγκγιάνγκξι” (童养媳), που μεταφράζεται ως “νύφη που ανατρέφεται”. Αυτό το έθιμο αφορούσε την υιοθεσία νεαρών κοριτσιών από οικογένειες με σκοπό να μεγαλώσουν μαζί με τον μελλοντικό τους σύζυγο, συνήθως ένα από τα θετά τους αδέρφια. Η πρακτική αυτή ήταν διαδεδομένη κυρίως στις αγροτικές περιοχές της Κίνας και είχε ως στόχο την εξασφάλιση μιας νύφης για τον γιο της οικογένειας χωρίς το κόστος και τις διαπραγματεύσεις που συνόδευαν έναν παραδοσιακό γάμο.

Η διαδικασία ξεκινούσε με την υιοθεσία ενός κοριτσιού, συχνά από φτωχή οικογένεια που δεν μπορούσε να την υποστηρίξει οικονομικά. Το κορίτσι μεταφερόταν στο σπίτι της θετής οικογένειας σε πολύ μικρή ηλικία και μεγάλωνε ως μέλος της οικογένειας, αλλά με την προοπτική ότι θα παντρευτεί τον θετό της αδερφό όταν φτάσει σε ηλικία γάμου. Αυτή η πρακτική θεωρούνταν οικονομικά επωφελής, καθώς απέφευγε τα έξοδα της προίκας και των γαμήλιων τελετών.

Ωστόσο, η ζωή αυτών των κοριτσιών δεν ήταν εύκολη. Συχνά αντιμετωπίζονταν ως υπηρέτριες και υποβάλλονταν σε σκληρή εργασία μέσα στο σπίτι. Η θέση τους ήταν υποδεέστερη σε σχέση με τα βιολογικά παιδιά της οικογένειας, και πολλές φορές υφίσταντο κακομεταχείριση. Ο γάμος με τον θετό τους αδερφό δεν ήταν πάντα αποτέλεσμα αγάπης ή επιλογής, αλλά μια υποχρέωση που επιβαλλόταν από την οικογένεια και την κοινωνία.

Με την πάροδο του χρόνου και την κοινωνική εξέλιξη, η πρακτική του τονγκγιάνγκξι άρχισε να φθίνει. Οι αλλαγές στους νόμους περί γάμου, η βελτίωση της εκπαίδευσης και η αυξημένη ευαισθητοποίηση για τα δικαιώματα των γυναικών συνέβαλαν στην εξαφάνιση αυτού του εθίμου. Σήμερα, η πρακτική αυτή θεωρείται ξεπερασμένη και κατακριτέα, αντικατοπτρίζοντας τις προκλήσεις που αντιμετώπισαν οι γυναίκες σε παλαιότερες εποχές και την πρόοδο που έχει σημειωθεί στην κατεύθυνση της ισότητας των φύλων.