Ήταν 19, άφησε την Ινδία και ανέβηκε σε καράβι. Μέχρι να φτάσει στην Αγγλία, είχε βρει τη θεωρία που του χάρισε Νόμπελ

Το 1930, ένας δεκαεννιάχρονος φοιτητής φυσικής από την Ινδία μπήκε σε ένα πλοίο με προορισμό το Κέιμπριτζ. Το όνομά του ήταν Σουμπραμανιάν Τσαντρασεκάρ. Δεν είχε τίποτα πάνω του εκτός από χαρτί, μολύβια και τη φλόγα της γνώσης που έκαιγε μέσα του. Κανείς τότε δεν φανταζόταν ότι σε αυτό το ταξίδι, διασχίζοντας τον Ινδικό Ωκεανό, θα άλλαζε την ιστορία της αστροφυσικής.

Καθισμένος στο κατάστρωμα, κάτω από τον ήλιο και ανάμεσα σε οικογένειες και αξιωματικούς αποικιακής Αγγλίας που δεν του έδιναν σημασία, ο Τσαντρασεκάρ έκανε υπολογισμούς. Είχε διαβάσει μόνος του τις πιο πρόσφατες εργασίες του Μπορ, του Χάιζενμπεργκ και του Σρέντινγκερ. Εφάρμοσε την κβαντική φυσική σε ένα ερώτημα που έμοιαζε απλό: μέχρι ποιο σημείο μπορεί να αντέξει ένα άστρο πριν καταρρεύσει;

Οι πράξεις του έδωσαν έναν αριθμό: 1,44 φορές η μάζα του Ήλιου. Όποιος λευκός νάνος είχε μεγαλύτερη μάζα, δεν θα μπορούσε να παραμείνει σταθερός. Θα κατέρρεε. Η βαρύτητα δεν θα είχε αντίπαλο. Και το άστρο θα μετατρεπόταν σε κάτι που τότε δεν είχε καν όνομα: μαύρη τρύπα.

Μόλις έφτασε στην Αγγλία, παρουσίασε τη θεωρία του στο Κέιμπριτζ. Αντί για ενθουσιασμό, συνάντησε σκεπτικισμό. Ο ίδιος ο Άρθουρ Έντινγκτον, αυθεντία στην αστρονομία της εποχής, απέρριψε ευθέως τη θεωρία του. Του είπαν πως αυτά τα πράγματα «δεν ταιριάζουν στην πραγματικότητα». Ο νεαρός Ινδός δεν λύγισε. Έβαλε τους υπολογισμούς του σε τάξη και τους δημοσίευσε το 1931.

Οι επιστήμονες χρειάστηκαν δεκαετίες για να καταλάβουν πόσο δίκιο είχε. Η έννοια της μαύρης τρύπας πήρε υπόσταση χάρη στο «όριο Chandrasekhar». Το 1983, η διεθνής επιστημονική κοινότητα του απένειμε το Νόμπελ Φυσικής, αναγνωρίζοντας το μεγαλείο εκείνου του παιδιού που ταξίδεψε μόνο του από την Ινδία με καράβι και άλλαξε την κοσμολογία.