Ήταν 22 χρονών όταν όλη η Ελλάδα τραγουδούσε Άνθρωπε αγάπα. Δεν ξέρεις όμως τι τον ενέπνευσε να το γράψει.

Το 1970, στα 22 του μόλις χρόνια, ο Κώστας Τουρνάς γράφει ένα τραγούδι που έμελλε να στοιχειώσει γενιές ολόκληρες. Το “Άνθρωπε αγάπα” δεν ήταν απλώς μια μελωδία. Ήταν κραυγή. Μήνυμα. Επίθεση στην απάθεια και ύμνος στην ελπίδα. Και κανείς δεν φανταζόταν από πού είχε ξεκινήσει.

Ο Τουρνάς δεν ήταν ακόμη ο θρύλος του ελληνικού ροκ. Ήταν ένας πιτσιρικάς που έπαιζε κιθάρα στα κλαμπ της Αθήνας και έγραφε τραγούδια τα βράδια, μόνος του. Την εποχή εκείνη, ένα φιλμ από την Αμερική έφτασε και άλλαξε για πάντα τη ματιά του: το αντιπολεμικό “F.T.A.” (Fräulein und Blut), γνωστό στα ελληνικά ως “Φράουλες και Αίμα”.

Η ταινία ήταν μια ωδή στο φοιτητικό κίνημα των ΗΠΑ, στα χρόνια του πολέμου του Βιετνάμ. Ήταν ωμή, πονεμένη, γεμάτη σκηνές εξέγερσης, αίματος και ερωτικής αλήθειας. Ο Τουρνάς τη βλέπει και ταραζόταν. Το μήνυμα ήταν καθαρό: “Κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αγάπη, ούτε καν ο στρατιώτης”.

Κλεισμένος σπίτι του, γράφει τους στίχους του “Άνθρωπε αγάπα” μέσα σε λίγες ώρες. Οι λέξεις βγαίνουν σαν προσευχή: “Μάθε να ζεις με τους άλλους μαζί / Άνθρωπε αγάπα”. Δεν ήταν συμβουλή. Ήταν ανάγκη. Ήταν κραυγή εναντίον ενός κόσμου που επέλεγε να σκοτώνει.

Όταν κυκλοφόρησε το τραγούδι, η Ελλάδα δεν ήταν ακόμα έτοιμη να δεχτεί ροκ μανιφέστα. Και όμως, το κοινό το αγκάλιασε. Ο στίχος του έγινε σύνθημα, τραγουδήθηκε σε αυλές, πλατείες, διαδηλώσεις, γήπεδα και ραδιόφωνα. Ένας ύμνος που ζητούσε το αυτονόητο: την αγάπη.

Ο Τουρνάς δεν το έκανε για να σοκάρει. Το έκανε γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Ο ίδιος σε μεταγενέστερες δηλώσεις είχε πει πως το τραγούδι δεν είναι για να χαϊδεύει αυτιά. Είναι για να πονάει λίγο. Να προβληματίζει. Και να θυμίζει στον άνθρωπο τι ξέχασε.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, το “Άνθρωπε αγάπα” μπήκε σε σχολικά βιβλία, σε αφιερώματα, σε λίστες με τα σημαντικότερα ελληνικά τραγούδια όλων των εποχών. Κι όμως, λίγοι ξέρουν ότι η σπίθα του άναψε από μια αιματοβαμμένη ταινία που δεν προβλήθηκε ποτέ ευρέως.

Ο Κώστας Τουρνάς δεν έκανε πολιτική. Έκανε τέχνη με ψυχή. Και με αυτό το τραγούδι, στα 22 του, απέδειξε ότι η τέχνη μπορεί να είναι πιο δυνατή από το σύστημα. Πιο δυνατή ακόμα και από τον ίδιο τον φόβο.