Ήταν ένα χωριό 355 ψυχών. Σήμερα το φωτογραφίζουν σαν να είναι το κέντρο του κόσμου.

Ο χάρτης το δείχνει μικρό, σχεδόν αόρατο. Μόλις 2,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, 355 μόνιμοι κάτοικοι, μία παραλιακή γραμμή, μία πλατεία, μερικά σπίτια ζωγραφισμένα σαν παιδικό όνειρο. Και όμως, εδώ και έναν αιώνα, το Portofino έχει γίνει ένα από τα πιο φωτογραφημένα μέρη της γης. Χωρίς να έχει προσπαθήσει καν.

Το χωριό υπήρχε πολύ πριν υπάρξουν οι φωτογραφίες. Την εποχή του Πλινίου λεγόταν Portus Delphini, το λιμάνι των δελφινιών. Ίσως γιατί τα δελφίνια κολυμπούσαν γύρω του, ίσως γιατί οι κάτοικοι ήταν τόσο δεμένοι με τη θάλασσα, που τους έμοιαζαν. Κελτο-Λίγυρες, καραβοκύρηδες, ναυτικοί, ψαράδες. Πάντα με το βλέμμα στραμμένο στο αλμυρό μπλε.

Το λιμάνι του Portofino δεν είχε ανάγκη από ανθρώπινα έργα. Ήταν από μόνο του ένα φυσικό καταφύγιο. Γι’ αυτό και έγινε στρατηγικό σημείο. Το προσπάθησαν οι Πιζάνοι το 1072, αλλά απέτυχαν. Οι Φλωρεντινοί το πήραν το 1409 και το ξαναέδωσαν. Οι Γενοβέζοι, οι Fregoso, οι Spinola, οι Fieschi – όλοι πέρασαν από εδώ. Αλλά το χωριό παρέμενε ίδιο. Σφιχτά δεμένο. Αθέατο από μακριά. Γαλήνιο.

Και ξαφνικά, στις αρχές του 20ού αιώνα, κάποιοι Άγγλοι το ανακαλύπτουν. Το λένε «κρυμμένο κόσμημα». Και ύστερα Γερμανοί. Και μετά σταρ του σινεμά, βασιλιάδες, συγγραφείς. Έρχονται, κάθονται στην «Πιατσέτα», χαζεύουν το ηλιοβασίλεμα, πίνουν κάτι, φεύγουν. Μα πάντα επιστρέφουν.

Οι φωτογραφίες αρχίζουν να κάνουν τον γύρο του κόσμου. Ένα μέρος που μοιάζει φτιαγμένο για καρτ ποστάλ. Χωρίς φτιασίδια, χωρίς ξενοδοχεία-γίγαντες, χωρίς φασαρία. Απλώς υπάρχει. Και ο κόσμος το προσκυνά.

Ο Amisani πέθανε εδώ, μπροστά στη θάλασσα, εκεί που ζωγράφιζε. Του έστησαν επιτόπου μια μαρμάρινη πλάκα: «Εδώ η ομορφιά του κόσμου του χαμογέλασε για τελευταία φορά». Σήμερα περνάνε από μπροστά της τουρίστες με selfie sticks, μοντέλα με ακάλυπτες πλάτες, φωτογράφοι που ψάχνουν το σωστό φως για το τέλειο εξώφυλλο.

Το Portofino δεν έχει ανάγκη να κάνει τίποτα. Δεν κάνει καμπάνιες. Δεν διαφημίζεται. Υπάρχει. Με τα ίδια σπίτια, την ίδια πλατεία, την ίδια βάρκα δεμένη μπροστά στη θάλασσα. Και όμως, κάθε χρόνο κατακλύζεται από ανθρώπους που ταξιδεύουν ως εδώ για να δουν τι σημαίνει «να μην αλλάζεις».

Αυτό είναι το μυστικό του. Στον κόσμο των κραυγών και της υπερπληροφόρησης, το Portofino στέκεται σιωπηλό. Σαν εκείνο το χωριό των 355 ψυχών που απλώς περιμένει το φως να πέσει σωστά για να σε μαγέψει. Όχι με την προσπάθεια, αλλά με την ακινησία του.