Ήταν κόρη Προέδρου των ΗΠΑ. Της έκαναν μαστεκτομή με μαχαίρι και πυρωμένο σίδερο χωρίς αναισθησία
Κόρη Προέδρου των ΗΠΑ, αδελφή μελλοντικού Προέδρου. Όμως ο καρκίνος δεν κάνει εξαιρέσεις. Η Abigail Adams Smith υπέμεινε τη μαστεκτομή με πυρωμένο σίδερο χωρίς να φωνάξει.
Το όνομά της ήταν Abigail Adams Smith. Ήταν κόρη του δεύτερου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, John Adams, και αδελφή του μελλοντικού Προέδρου John Quincy Adams. Παρά τη θέση της σε μια από τις ισχυρότερες οικογένειες της εποχής, η Abigail θα ζούσε και θα πέθαινε όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες του 19ου αιώνα: με έναν πόνο αδιανόητο, που ούτε η εξουσία ούτε η δόξα μπορούσαν να απαλύνουν.
Το 1810 διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού. Δεν υπήρχε τότε αναισθησία, δεν υπήρχε χημειοθεραπεία, ούτε νοσοκομειακή φροντίδα. Ο γιατρός John Warren, με τη βοήθεια αρκετών ανδρών, την έδεσε σε μια καρέκλα στο σπίτι της οικογένειας. Ένα πιρούνι με μακριές ακίδες κάρφωσε το στήθος της για να το ανασηκώσει. Με μια λεπίδα ξύλινης λαβής, ο γιατρός το έκοψε από το σώμα της. Το αίμα έτρεχε. Ο καρκίνος είχε προχωρήσει στους λεμφαδένες και χρειάστηκε να αφαιρέσει κι εκείνους. Το τελευταίο στάδιο της επέμβασης ήταν το πυρωμένο σίδερο: για να σταματήσει την αιμορραγία, ο γιατρός έκαψε τις πληγές της με μια σπάτουλα από καυτό μέταλλο.
Δίπλα της ήταν ο σύζυγός της, η μητέρα της Abigail και η κόρη της Caroline. Όλοι γύρισαν αλλού το βλέμμα. Δεν άντεχαν να δουν. Μόνο εκείνη έμεινε ακίνητη. Δεν έβγαλε ούτε μια κραυγή. Ούτε μια φωνή. Οι γιατροί έγραψαν αργότερα πως ένιωσαν δέος με την αντοχή της. Πως δεν είχαν ξαναδεί τέτοια σιωπηλή γενναιότητα.
Η Abigail έζησε δύο ακόμη χρόνια. Όταν επέστρεψαν οι πόνοι και τα καρκινώματα, γύρισε στο πατρικό της και ζήτησε να πεθάνει εκεί. Ήσυχα, στο σπίτι του Προέδρου. Έκλεισε τα μάτια της στις 15 Αυγούστου 1813, στα 48 της χρόνια. Τάφηκε στο νεκροταφείο Hancock στο Quincy. Εκεί όπου οι μεγάλοι άνδρες έγραψαν Ιστορία. Εκεί όπου μια γυναίκα την υπέμεινε.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
