Ήταν τσαγκάρης στην Καισαριανή. Τον πήρε ο Θεοδωράκης και έγινε η φωνή του ξεριζωμού, της αγάπης και της αντίστασης
Ήταν ένας απλός τσαγκάρης στην Καισαριανή. Τον ανακάλυψε ο Μίκης Θεοδωράκης και τον έκανε φωνή της Ελλάδας
Κάπου στα στενά της Καισαριανής, ανάμεσα σε καρφιά, δέρματα και σόλες, ένας νεαρός τσαγκάρης έσκυβε πάνω από τα παπούτσια των ανθρώπων, δίχως να φαντάζεται ότι σύντομα θα έμπαινε στις καρδιές τους με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό. Ήταν ο Αντώνης Καλογιάννης. Δεν είχε σπουδάσει μουσική. Δεν είχε καμία πρόθεση να γίνει σταρ. Αλλά η ζωή έχει σχέδια και η φωνή του έψαχνε κάποιον να τη βρει.
Το 1966, ένας άνθρωπος πέρασε από το μαγαζί του και του άλλαξε τη ζωή. Ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης. Τον άκουσε, τον εμπιστεύτηκε, και τον ανέβασε μαζί του στη σκηνή. Από εκείνη τη στιγμή, ο Καλογιάννης δεν ήταν πια ο τσαγκάρης της γειτονιάς. Ήταν η φωνή του ξεριζωμού, της εξορίας, του λαϊκού πόνου. Τραγουδούσε Ρίτσο, Σεφέρη, Σικελιανό. Δεν ήταν εύκολα τραγούδια – ήταν πληγές.
Όταν ήρθε η Χούντα, ο Καλογιάννης δεν κρύφτηκε. Έφυγε στο εξωτερικό, βρήκε τη Μαρία Φαραντούρη και μαζί έφτιαξαν μια ορχήστρα που δεν έπαιζε για να διασκεδάσει, αλλά για να αντισταθεί. Έδιναν συναυλίες σε όλο τον κόσμο με στόχο να ακουστεί τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Εκείνος δεν μιλούσε πολύ. Άφηνε το τραγούδι να κάνει τον θόρυβο.
Μετά τη μεταπολίτευση, γύρισε πίσω. Και όπως γύρισε κι η Ελλάδα σε μια νέα εποχή, γύρισε και ο Καλογιάννης σε νέα τραγούδια. Στη δεκαετία του ’80, ξέφυγε από την πολιτική μουσική και έγινε ένας από τους πιο καθαρούς ερωτικούς τραγουδιστές της χώρας. Ξαφνικά, ο κόσμος που τον ήξερε από το «Πνευματικό Εμβατήριο» άκουγε να του τραγουδάει «Όμορφή μου Κατερίνα» και «Στα μάτια σου γεννιούνται οι μέρες».
Δεν έκανε ποτέ θόρυβο στη ζωή του. Δεν μπήκε σε αντιπαραθέσεις, δεν κυνήγησε φώτα. Ήταν ένας σπάνιος τύπος τραγουδιστή: λαϊκός, αλλά όχι λαϊκιστής. Αγαπημένος, αλλά ποτέ φωνακλάς. Εμφανιζόταν, τραγουδούσε και έφευγε. Και ίσως για αυτό τον αγαπούσαν τόσο.
Όταν πέθανε, στις 11 Φεβρουαρίου του 2021, πολλοί είπαν ότι έφυγε αθόρυβα. Αλλά δεν ήταν έτσι. Έφυγε όπως έζησε: με αξιοπρέπεια. Κι άφησε πίσω του τραγούδια που δεν έμοιαζαν με τα υπόλοιπα. Τραγούδια που σε ράγιζαν σιωπηλά.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
