Ήξερες ότι το Συρτάκι δεν είναι και τόσο παλιό; Είναι πιο πρόσφατος χορός από το Τουίστ!

Το συρτάκι, ο πιο αναγνωρίσιμος ελληνικός χορός παγκοσμίως, δεν έχει την ιστορία που πολλοί φαντάζονται. Δεν πρόκειται για έναν παραδοσιακό λαϊκό χορό, αλλά για μια σύγχρονη δημιουργία που γεννήθηκε το 1964 για τις ανάγκες της ταινίας “Ζορμπάς ο Έλληνας” του Μιχάλη Κακογιάννη. Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και η χορογραφία που αποδίδεται στον Γιώργο Προβιά συντέλεσαν στη δημιουργία του συρτακιού, το οποίο έκτοτε έγινε συνώνυμο της ελληνικής ταυτότητας στο εξωτερικό.

Το όνομα “συρτάκι” προέρχεται από τη λέξη “συρτός”, έναν τύπο ελληνικού χορού όπου οι χορευτές “σέρνουν” τα πόδια τους. Παρότι η ονομασία παραπέμπει σε παραδοσιακές ρίζες, ο ίδιος ο χορός είναι ένα μίγμα από τον αργό χασάπικο και τον γρήγορο χασαποσέρβικο. Αυτή η σταδιακή επιτάχυνση είναι που τον κάνει τόσο εντυπωσιακό και ελκυστικό, ειδικά για τους ξένους επισκέπτες στην Ελλάδα.

Είναι εντυπωσιακό ότι το συρτάκι είναι πιο πρόσφατο από το τουίστ, τον ξέφρενο χορό που κυριάρχησε τη δεκαετία του 1960. Το τουίστ έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1960 με την επιτυχία του Τσάμπι Τσέκερ “The Twist”. Σύντομα έγινε φαινόμενο, με εκατομμύρια ανθρώπους να λικνίζονται στον ρυθμό του, κάνοντας μια χαρακτηριστική κίνηση περιστροφής της μέσης. Αν και το τουίστ ήταν μια ατομική μορφή χορού, χωρίς να απαιτεί συντονισμό με άλλους χορευτές, η δυναμική του κατέκτησε τον κόσμο και έγινε σύμβολο της επανάστασης στη νεανική κουλτούρα.

Αντιθέτως, το συρτάκι έχει μια πιο συλλογική φύση. Χορεύεται σε κύκλο ή σε ευθεία γραμμή, με τους χορευτές να κρατιούνται από τους ώμους, δημιουργώντας μια εικόνα αλληλεγγύης και ομαδικότητας. Παρόλο που είναι ένας “κινηματογραφικός” χορός, τα τελευταία 60 χρόνια έχει εδραιωθεί στη λαϊκή συνείδηση ως ένα κομμάτι της ελληνικής παράδοσης. Σήμερα, το συρτάκι είναι σχεδόν συνώνυμο της Ελλάδας στο εξωτερικό και συχνά χρησιμοποιείται σε τουριστικές παραστάσεις και γιορτές, αν και είναι πιο νέο από το τουίστ, που συνδέεται με την ποπ κουλτούρα του 20ού αιώνα.