Αντώνης Σαμαράς: Συγκλονιστικά λόγια στον επικήδειο για την κόρη του – «Ευχαριστώ τον Θεό που μας έδωσε αυτό το δώρο για 34 χρόνια…»

Ο Αντώνης Σαμαράς βρέθηκε σε μια θέση που κανένας γονιός δεν μπορεί να διανοηθεί ποτέ στη ζωή του: να γράφει επικήδειο για το ίδιο του το παιδί, τη μοναχοκόρη του Λένα, που τόσο ξαφνικά και άδικα έφυγε από τη ζωή. Και μόνο που κατάφερε να μιλήσει είναι πραγματικός άθλος. Ένιωσε ιερό χρέος να πει δυο λόγια για την κόρη του και το έπραξε, επιστρατεύοντας όλες τις σωματικές και ψυχικές δυνάμεις του. Και αυτός ο επικήδειος έκανε ακόμα και τις πιο «σιδερένιες» καρδιές να λυγίσουν.

Σε λίγες λέξεις γεμάτες πόνο αλλά και αγάπη, ο Αντώνης Σαμαράς περιέγραψε τον υπέροχο χαρακτήρα της Λένας. Την καλοσύνη της, την ηρεμία της, την ταπεινοφροσύνη της, την αγάπη της, τη δοτικότητα της και το «μπαμπά να προσέχεις» για κάθε έγνοια της στις δύσκολες ώρες.

«Η πιο δύσκολη στιγμή είναι να αποχαιρετάς κάποιον που λάτρεψες τόσο πολύ. Η πιο αφύσικη στιγμή είναι να αποχαιρετάς κάποιον που είναι το ίδιο σου το παιδί. Όμως δεν την αποχαιρετούμε σήμερα τη Λένα μας, ούτε η Γεωργία, ούτε ο Κώστας, ούτε η γιαγιά της, ούτε εγώ. Μαζί της θα’ μαστε συνέχεια. Δίπλα στο φως το δικό της…», είπε στο ξεκίνημα του επικήδειου ο πρώην πρωθυπουργός.

Ο πιο συνταρακτικός λόγος του Αντώνη Σαμαρά, είναι ένας λόγος που δείχνει το μεγαλείο μιας συντετριμμένης ψυχής που βρίσκει ύστατο στήριγμα στον Θεό. Μόνο η πίστη στον Θεό μπορεί να βγάλει νόημα σε μια τόσο σκοτεινή ώρα για έναν γονιό. Και ο Αντώνης Σαμαράς δεν είπε «γιατί σε εμένα Θεέ μου» όπως θα έλεγαν πολλοί γονείς πάνω στον ανομολόγητο πόνο τους. Αντ’ αυτού, είπε κάτι το μεγαλειώδες:

«Πίστευε πολύ η Λένα στο καλό και στο Θεό. Έλαμπε όταν έδινε. Γι’ αυτό και εγώ ευχαριστώ τον Θεό που μας έδωσε αυτό το δώρο, έστω για 34 χρόνια μόνο…».

Στερεύουν τα λόγια μπροστά σε τέτοια νοήματα. Μάθημα ζωής και μάθημα πίστης έδωσε σε όλους μας ο Αντώνης Σαμαράς. Δεν γόγγυσε και δεν έβγαλε άδικο τον Θεό, αλλά τον παρουσίασε όπως ακριβώς είναι: ευεργέτη του, τόσο στις χαρές όσο και στις λύπες. Έδειξε μια μεγάλη αλήθεια, ότι κάθε μέρα και κάθε ώρα που ένας γονιός έχει την ευλογία του παιδιού του, είναι ένα ανεκτίμητο δώρο Θεού που δυστυχώς πολλοί το θεωρούν δεδομένο.

Και τώρα ο Αντώνης Σαμαράς έδειξε ότι τη στιγμή της πιο αβάσταχτης οδύνης, παραδόθηκε απόλυτα στο θέλημα του Θεού. Γι’ αυτό το δώρο που κράτησε 34 χρόνια αλλά στην πρόνοια του Θεού όλα κρίνονται στο πρίσμα της αιωνιότητας και τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς νόημα. Ποιος θα περίμενε στον υλιστικό καιρό μας ότι μια τόσο βαθιά θεολογική κουβέντα θα έβγαινε από το στόμα ενός πρώην πρωθυπουργού; Κι όμως ειπώθηκε.

Ο θάνατος είναι ο μεγαλύτερος δυνάστης αλλά συνάμα και ο μεγαλύτερος «δάσκαλος» του ανθρώπου. Γιατί μπροστά στο – κραυγαλέα αφύσικο – η καλοπροαίρετη σκέψη τρέχει στο φυσικό καταφύγιο του Θεού. Το οποίο δεν είναι μια απλή ψυχολογική ανάγκη, αλλά μια βιωματική πραγματικότητα που καταφέρνει να κρατά όρθιους όσους κρατούν την ελπίδα τους εκεί.

Με ένα «καλό ταξίδι Λενάκο μου…», ο Αντώνης Σαμαράς είπε το ύστατο αντίο στην κόρη του αποκαλώντας την με το χαϊδευτικό της στο τέλος του επικήδειου.

Ολόκληρος ο επικήδειος του Αντώνη Σαμαρά:

«Η πιο δύσκολη στιγμή είναι να αποχαιρετάς κάποιον που λάτρεψες τόσο πολύ. Η πιο αφύσικη στιγμή είναι να αποχαιρετάς κάποιον που είναι το ίδιο σου το παιδί. Όμως δεν την αποχαιρετούμε σήμερα την Λένα μας, ούτε η Γεωργία, ούτε ο Κώστας, ούτε η γιαγιά της, ούτε εγώ. Μαζί της θα’ μαστε συνέχεια. Δίπλα στο φως το δικό της. Δίπλα στο χαμόγελο το δικό της. Δίπλα στην ταπεινοφροσύνη την δικιά της που -όταν έπρεπε- γινόταν και αρχοντιά ελληνική. Δίπλα στα τόσα λαμπερά, τα γαλάζια τα μάτια τα δικά της, ένα κομμάτι λάμψης από Ελλάδα και αγάπη που μοίραζε απλόχερα. Δίπλα στην καλοσύνη την δικιά της, που χάριζε ηρεμία, φροντίδα και κουράγιο. Δίπλα στο “σ’ αγαπώ” το δικό της. Δίπλα στο “να προσέχεις μπαμπά” το δικό της. Δίπλα σε αυτήν τη σιωπηλή αλλά πανάκριβη, αυθεντικά αγνή και απροσποίητη ακτινοβολία αγάπης που σου προσέφερνε, χωρίς αντάλλαγμα.

Τι να πει ένας πατέρας που χάνει το παιδί του; Τι να πει μία μάνα που δεν θα ξανα-αγκαλιάσει το σπλάχνο της; Τι να πει ένας αδελφός που χάνει το άλλο του μισό, όταν η ψυχή του χάνει τον πιο πιστό της σύντροφο; Τι να πω σαν πατέρας, για αυτήν την πνοή αγάπης που γέμιζε τη ζωή μας, για αυτή την μυστική αύρα καλοσύνης της Λένας, που συγκίνησε με το χαμό της τόσο πολλούς, που τόσο πολύ ευγνωμονούμε; Πίστευε πολύ η Λένα στο καλό και στο Θεό. Έλαμπε όταν έδινε. Γι’ αυτό και εγώ ευχαριστώ τον Θεό που μας έδωσε αυτό το δώρο, έστω για 34 χρόνια μόνο… Καλό ταξίδι Λενάκο μου!».