Είναι δυνατόν να άφησαν την 14χρονη Κέλλυ αβοήθητη για 4 ώρες; – Που πήγε η ανθρωπιά μας;

Ένα αβάσταχτο κύμα οργής για την ασπλαχνία της κοινωνίας και το μπάχαλο που υπάρχει στη δημόσια περίθαλψη, δημιουργείται από τη συγκλονιστική αποκάλυψη πως η 14χρονη Κέλλυ που ξεψύχησε στη Λαμία, παρατήθηκε – όντας βαριά άρρωστη – 4 ολόκληρες ώρες (!) μέσα σε ένα κοντέινερ.

Σε εξέλιξη βρίσκεται ΕΔΕ που διέταξε ο Διοικητής της 5^ης ΥΠΕ, άλλα και η προανάκριση της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Λαμίας. Αν όντως επιβεβαιωθούν αυτές οι απίστευτες καταγγελίες, τότε θα μιλάμε για εγκληματική αδιαφορία που δεν χωρά ανθρώπινος νους.

Για 4 ώρες καθυστέρηση μιλάει το ρεπορτάζ!

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του LamiaReport, η 14χρονη Κέλλυ Ζανιά έφτασε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Λαμίας στις 9:30 π.μ του περασμένου Σαββάτου, μαζί με τη μητέρα της και τη μικρότερη αδερφή της, οι οποίες ήταν και αυτές θετικές στον κορονοϊό.

Ενημέρωσαν το προσωπικό του νοσοκομείου πως η 14χρονη είναι θετική και πως δεν νοιώθει καθόλου καλά. Οι υγειονομικοί ακολουθώντας το πρωτόκολλο, τους είπαν να μπουν στο κοντέινερ για να κάνουν PCR. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, φέρεται πως το 14χρονο κοριτσάκι περίμενε καθηλωμένο μέχρι τη 1 και 30 το μεσημέρι, δηλαδή για 4 ολόκληρες ώρες!

Με την κατάσταση της να επιδεινώνεται ραγδαία και χωρίς να της έχει ρίξει μια ματιά ούτε ένας γιατρός! Εντός αυτού του τεράστιου (και ίσως μοιραίου) χρονικού διαστήματος, μια νοσηλεύτρια πήρε αίμα από τη 14χρονη, της έκανε καρδιογράφημα και της έβαλε ορό. Μέσα σε 4 ώρες έγιναν κινήσεις που δεν απαιτούν ούτε ένα τέταρτο της ώρας!

Δεν βρέθηκε ούτε ένας να κοιτάξει αυτό το παιδί;

Όλες αυτές τις δραματικές ώρες, παρέμενε δίπλα της η μητέρα της και έβλεπε το κοριτσάκι να χειροτερεύει. Πόση οργή μπορεί να έχει σήμερα αυτή η μάνα, που χάθηκε τόσος πολύτιμος χρόνος, για ένα πρωτόκολλο και μια αδιαφορία που τους καθήλωσε ΕΞΩ από τα επείγοντα; Πώς να ένοιωθε βλέποντας την κόρη της να σιγοσβήνει και να μην μπορεί να την βοηθήσει; Υποτίθεται πως απευθύνθηκε στην «ασφάλεια» ενός νοσοκομείου. Και τελικά (αν όντως ισχύουν οι πληροφορίες) το παιδί παρατήθηκε αβοήθητο.

Και αυτό το κοριτσάκι, τι αγωνία και τι μαρτύριο μπορεί να πέρασε για 4 ολόκληρες ώρες; Τι αδιανόητος εφιάλτης ήταν αυτός; Πώς να ένοιωθε που έβλεπε να το εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του, αλλά να μη το βοηθά κανείς; Κόσμος έμπαινε και έβγαινε, γιατροί και νοσηλευτές ίσως περνούσαν δίπλα της, η σωτηρία μπορεί να ήταν τόσο κοντά όσο ένα γύρισμα του κεφαλιού, κι όμως δεν βρέθηκε ΕΝΑΣ να προσέξει αυτό το παιδί;

Η μητέρα της και η θείας της (που ήρθε αργότερα) έσπευσαν να ενημερώσουν μια γιατρό πως το κορίτσι είναι πολύ άσχημα. Η γιατρός την κοίταξε από το παράθυρο και θορυβήθηκε τόσο από την όψη της, που πέταξε την ειδική στολή covid που κρατούσε, και μπήκε μέσα στο κοντέινερ. Όμως ήταν αργά. Δόθηκε εντολή να διακομιστεί στο «Παίδων», αλλά η μικρή Κέλλυ άρχισε να παθαίνει ανακοπές που τελικά την οδήγησαν στον θάνατο από πνευμονικό οίδημα.

Τα λάθη είναι ανθρώπινα, άλλα μιλάμε για 4 ολόκληρες χαμένες ώρες. Τι δικαιολογία να χωρέσει εδώ; Αν είχαν αξιοποιηθεί αυτές οι ώρες, ίσως η Κέλλυ να ήταν ζωντανή σήμερα.

Η κατάσταση στο ΕΣΥ, είναι πραγματικά αποκαρδιωτική. Παρόμοια φαινόμενα ξεπετάγονται από παντού. Σήμερα έχουμε νέα καταγγελία για 62χρονο άνδρα με κορονοϊό, που πέθανε εκτός ΜΕΘ, περιμένοντας για 8 ολόκληρες ώρες  μέχρι να τον βάλουν σε κλίνη!

Και πάνω απ’ όλα, να έχεις έναν πρωθυπουργό που αντί να παραδεχθεί τη δραματική κατάσταση, να ισχυρίζεται πως… «δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι οι ασθενείς εκτός ΜΕΘ έχουν μεγαλύτερη θνησιμότητα σε σχέση με αυτούς που είναι στις εντατικές»! Και να χάνουμε 14χρονα παιδιά, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο! Επειδή δεν πέρασαν ποτέ το κατώφλι των επειγόντων και αργόσβηναν απ’ έξω!

Τελικά που έχουμε φτάσει; Να εθελοτυφλεί η κυβέρνηση μπροστά σε ένα μπάχαλο που αποβαίνει μοιραίο για τους πολίτες που στοιβάζονται στα νοσοκομεία; Να κρέμονται ανθρώπινες ζωές από μια κλωστή και ένα υγειονομικό προσωπικό να τις αντιμετωπίζει σαν να είναι άψυχες «αιτήσεις» σε μια δημόσια υπηρεσία; Να χάνουμε μικρά παιδιά μέσα από τα χέρια μας; Που πήγε η ανθρωπιά μας;