Κυριάκος Μητσοτάκης: Διπλωματικό φιάσκο στην Άγκυρα με δήλωση ντροπής για «παρακαταθήκη» του σφαγέα Κεμάλ Ατατούρκ!

Πολλοί είναι οι λόγοι που η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Τουρκία εξελίχθηκε σε φιάσκο, αλλά ίσως ο πιο σημαντικός λόγος είναι ιστορικής φύσεως. Προσπαθώντας να σώσει την εικόνα μιας φοβικής ελληνικής κυβέρνησης, ο φιλοκυβερνητικός τύπος σήμερα «ανεμίζει» ως διπλωματική… επιτυχία το μόνο που κατάφερε να ψελλίσει ο κ. Μητσοτάκης στον Ερντογάν, περί της άρσης του casus belli. Δηλαδή μια αυτονόητη και απολύτως «βασική» καταγγελία, τα ΜΜΕ την παρουσιάζουν ως εξαιρετικό… κατόρθωμα.

Η πλάστιγγα γέρνει ξεκάθαρα εις βάρος της Ελλάδας, αν απέναντι στο ένα ζήτημα που έθεσε ο πρωθυπουργός, παρατεθεί το πλήθος σημαντικότατων ζητημάτων που δεν τόλμησε να θέσει. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν είπε τίποτα στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την Κύπρο, για την επ’ αόριστον τουρκική Navtex που δεσμεύει το μισό Αιγαίο, για τη «Γαλάζια Πατρίδα», για το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο, για το θέμα του καλωδίου Ελλάδας – Κύπρου, για την εθνική πρόκληση στην Κάσο και για την ύπουλη δράση της Άγκυρας στη Θράκη.

Και εδώ ερχόμαστε στη στιγμή ιστορικής ντροπής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο δεν είπε αυτά που έπρεπε, αλλά πρόσθεσε στα λόγια του και μια «επίθεση φιλίας» που σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να ξεστομίσει ένας πρωθυπουργός που σέβεται την ιστορία του έθνους που εκπροσωπεί. Είπε συγκεκριμένα ότι εκείνος και ο Ερντογάν πρέπει να τιμήσουν «την παρακαταθήκη του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κεμάλ Ατατούρκ».

Προσπερνώντας τη… βεβαιότητα του κ. Μητσοτάκη ότι είναι πολιτικός του ίδιου διαμετρήματος με τον Βενιζέλο, το να μιλά ένας Έλληνας πρωθυπουργός για «κληρονομιά του Κεμάλ Ατατούρκ», είναι το ίδιο πράγμα σαν να επικροτούσε την κληρονομιά του… Χίτλερ. Μια ντροπιαστική και απεχθέστατη δήλωση που φανερώνει την μηδενιστική αντίληψη του κ. Μητσοτάκη για τα ζητήματα εθνικής μνήμης.

Ποια παρακαταθήκη άφησε ο Κεμάλ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πέρα από τη γενοκτονία των Ελλήνων; Είναι δυνατόν να ψάχνουμε σύγκλιση πολιτικής με τους Τούρκους, φέρνοντας για παράδειγμα έναν αιμοσταγή σφαγέα που ήθελε να εξαφανίσει το ελληνικό γένος; Οι σφαγές, οι μαζικές εκκαθαρίσεις ελληνικών χωριών, οι βιασμοί, τα βασανιστήρια, οι φυλακίσεις, οι αρπαγές παιδιών, ο βίαιος εκτουρκισμός, αυτά είναι που ανήκουν στην εγκληματική παρακαταθήκη του Κεμάλ Ατατούρκ. Που ακριβώς μπορεί να εμπνευστεί η ειρήνη μέσα σε όλες αυτές τις θηριωδίες, απ’ τη στιγμή μάλιστα που οι Τούρκοι ως σήμερα δεν αναγνωρίζουν κανένα από τα ιστορικά εγκλήματά τους; Τι μηνύματα έλαβε η Τουρκική πλευρά ακούγοντας τον Έλληνα πρωθυπουργό να επαινεί τον χειρότερο δυνάστη του ελληνισμού;

Δεν πρόκειται απλά για ένα διπλωματικό «φάουλ» εκ μέρους Μητσοτάκη, αλλά για ένα ιστορικό αίσχος που μαρτυρεί την πρόθεσή του να βεβηλώσει κάθε έννοια ιστορικής ευθύνης προκειμένου να χτίσει μια κίβδηλη «ειρήνη», βασισμένη εξολοκλήρου στον ενδοτισμό.