Λεφτά υπάρχουν μόνο για τους πλούσιους: Χρέη 13 δισ. στο δημόσιο έχουν οι τράπεζες, αλλά η κυβέρνηση τα χαρίζει και κυνηγά τον φορολογούμενο πολίτη

Την παντοδύναμη κυριαρχία των τραπεζών υπερασπίστηκε με όλες τις δυνάμεις του ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, όντας πολιτικός ενός καταχρεωμένου κόμματος που είναι πλήρως εξαρτημένο από αυτές.

Σε μια πρόσφατη ενημέρωση πολιτικών συντακτών, ο Παύλος Μαρινάκης ερωτήθηκε για το σκανδαλώδες θέμα του «αναβαλλόμενου φόρου». Αλλά τι είναι ακριβώς αυτός ο φόρος; Είναι τα «αναβαλλόμενα» χρέη των τραπεζών στο Δημόσιο, δηλαδή δισεκατομμύρια ευρώ που το κράτος χαρίζει προκλητικά στις τράπεζες, ενώ οι Έλληνες πολίτες «στραγγαλίζονται» φορολογικά για το κάθε ευρώ εισοδήματος, και πετιούνται στον δρόμο όταν δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους.

Οι τέσσερις συστημικές τράπεζες ανακοίνωσαν κέρδη της τάξης του 1,2 δισ. ευρώ μέσα σε ένα τρίμηνο του 2025, ενώ για ολόκληρο το 2024 ανακοίνωσαν κέρδη της τάξης των 8 δισ. Την ίδια στιγμή χρωστούν στο Δημόσιο 13 δισ. από αναβαλλόμενους φόρους.

Μια ευνοιοκρατική ρύθμιση που κρατάει από τον καιρό των μνημονίων με την πρόφαση της διάσωσης των τραπεζών, συνεχίζει να υφίσταται σκανδαλωδώς μέχρι τις μέρες μας. Μόνο και μόνο διότι επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη οι τράπεζες έχουν γίνει μια ανεξέλεγκτη μορφή εξουσίας που τους επιτρέπεται να μην πληρώνουν τίποτα και ταυτόχρονα να ξεκληρίζουν τη λαϊκή περιουσία μέσω των funds που λεηλατούν τα κόκκινα δάνεια.

Έτσι το χρέος των τραπεζών στο δημόσιο «φουσκώνει» απεριόριστα, ενώ πέρυσι αντί να πληρώσουν φόρους, έδωσαν μερίσματα στους μετόχους τους. Με περισσότερο από το 50% των κερδών τους να διανέμεται σε μερίσματα που καρπώνονται οι μέτοχοι, αυτό σημαίνει ότι με τα 600 εκατομμύρια που κερδίζουν οι τράπεζες εις βάρος του δημοσίου, θα μπορούσαν να χτιστούν 5 νέα νοσοκομεία για τον ελληνικό λαό.

Αυτά τα εύλογα ερωτήματα τέθηκαν στον Παύλο Μαρινάκη, κι εκείνος φανερά αμήχανος άρχισε να καταθέτει μια άσχετη έκθεση… ιδεών, μιλώντας για τα δύσκολα χρόνια των μνημονίων, την κρίση του τραπεζικού συστήματος, τις ευθύνες των προηγούμενων κυβερνήσεων, τα πενιχρά μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση για να φορολογήσει τις τράπεζες και διάφορες άλλες ιστορίες για… αγρίους.

«Οι ελληνικές τράπεζες δεν είναι περίπτωση όπως οι τράπεζες στην υπόλοιπη Ευρώπη, γιατί η Ελλάδα βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού και αν δεν ήταν βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα έπεφτε και στον γκρεμό και τα χρόνια που ακολουθούσαν δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε ούτε για νέα νοσοκομείο, ούτε για νέα κέντρα υγείας, ούτε για δρόμους, ούτε για στοιχειώδεις συνθήκες ζωής. Άρα ένας από τους τομείς που εθίγησαν πολύ από την ανεύθυνη πολιτική προ δεκαετίας ήταν και ο τραπεζικός τομέας» τόνισε.

«Αυτή είναι μια πραγματικότητα που οφείλουμε να τη θυμόμαστε γιατί όταν μιλάμε για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα πρέπει να την έχουμε στο μυαλό μας. Σήμερα οι τράπεζες μας δεν είναι εκεί που ήταν αλλά δεν μπορεί να πει κανείς ότι πρέπει να ησυχάζουμε. Η πρώτη κυβέρνηση η οποία πήρε μέτρα και αν χρειαστεί θα ξαναπάρει μέτρα βλέποντας τα λογικά αιτήματα των πολιτών σε σχέση με τις τραπεζικές χρεώσεις και συνολικά με το τραπεζικό σύστημα ήταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία πέρασε από τα λόγια στα έργα. Ανακοίνωσε πολύ σημαντικά μέτρα, αυτονόητα, θα πω εγώ, μέτρα για τους πολίτες σχετικά με τις τραπεζικές χρεώσεις, σχετικά με το διπλασιασμό του ΕΝΦΙΑ των τραπεζών» πρόσθεσε.

Με λίγα λόγια ο κ. Μαρινάκης ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση «αν χρειαστεί θα ξαναπάρει μέτρα» κάποια… στιγμή και μέχρι τότε οι τραπεζίτες θα «τσεπώνουν» τα δισεκατομμύρια των οφειλόμενων φόρων επιβαρύνοντας απεριόριστα το δημόσιο, ενώ ο απλός πολίτης θα επιθεωρείται μέχρι δεκάρας από την ΑΑΔΕ.

Αυτή είναι και μια γρήγορη απάντηση στους κυβερνητικούς που αναμασούν το αφήγημα ότι δεν υπάρχουν… λεφτόδεντρα. Οι πολίτες εξουθενώνονται οικονομικά και αντιμετωπίζονται σαν φοροφυγάδες, ενώ η μεγάλη φοροδιαφυγή των τραπεζών γίνεται συστημικό καθεστώς που δεν τολμάει καμία εξουσία να αγγίξει. Και κάπως έτσι ο κ. Μαρινάκης δεν ενδιαφέρεται για τα χαμένα δισεκατομμύρια του Δημοσίου, αλλά να μη δυσαρεστηθούν οι μέτοχοι των τραπεζών.

Και μετά αναρωτιούνται κάποιοι γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά για το ΕΣΥ, την Παιδεία, τις συντάξεις και τόσα άλλα υποχρηματοδοτούμενα προβλήματα που ταλανίζουν τον τόπο…