Ράδιο Αρβύλα – Αντώνης Κανάκης: Η σκληρή και άτεγκτη κριτική, γύρισε μπούμερανγκ σε αυτόν που την «δίδαξε» για χρόνια

Αντώνης Κανάκης: Ο πάταγος που έκανε η είδηση για τον βίο και την πολιτεία που είχε ο Στάθης Παναγιωτόπουλος, δίνει μια ευκαιρία για να κατανοήσουμε το πόσο έχει μολυνθεί αυτή η κοινωνία από τον δηλητηριώδη αέρα της κατάκρισης. Ένα δηλητήριο που διαχέεται άκριτα στην ατμόσφαιρα και έχει την τάση να επιστρέφει και να δηλητηριάζει τελικά, τον ίδιο τον επικριτή.

Μετά την αποκάλυψη των αποκρουστικών συμπεριφορών του Παναγιωτόπουλου, η κοινή γνώμη έστρεψε μοιραία το βλέμμα στον Αντώνη Κανάκη. Σε έναν άνθρωπο που κρίνει και «δικάζει» καταστάσεις και συμπεριφορές από το 2008 ως σήμερα. Ο Αντώνης Κανάκης εμφανίστηκε ταραγμένος και οργισμένος για όσα βγήκαν στο φως για τον συνεργάτη του. Μπορεί να ζήτησε συγγνώμη, άλλα δεν εμφάνισε ίχνος ουσιαστικής αυτοκριτικής.

Απομάκρυνε τον Στάθη Παναγιωτόπουλο από το «Ράδιο Αρβύλα» με συνοπτικές διαδικασίες. Όμως, το να «εξαφανίσεις» έναν άνθρωπο από μια εκπομπή, να τον διαγράψεις από τους τίτλους αρχής και να κάνεις σαν να μην τον ήξερες ποτέ, αρκεί για να ξεπλύνεις τα λάθη σου; Δεν αρκεί. Και δεν εξετάζουμε εδώ τα λάθη που έγιναν σε επαγγελματικό επίπεδο (με την επιλογή ενός τέτοιου συνεργάτη), άλλα σε πνευματικό και ηθικό.

Όσο και δημοφιλής να είναι μια εκπομπή και όση απήχηση να έχει στο κοινό, ένας παρουσιαστής δεν μπορεί να αγνοεί πως έχει και ο ίδιος ελαττώματα που δεν του επιτρέπουν να συμπεριφέρεται σαν «θεός».

Αντώνης Κανάκης: Έμαθε τον κόσμο να «δικάζει» αδιακρίτως

Ο Αντώνης Κανάκης με την παρέα του, πολλές φορές είχε ασκήσει άδικη και άτεγκτη κριτική. Ο εντοπισμός σφαλμάτων (μόνο σε άλλους) είχε γίνει μια κακή συνήθεια. Κατάκριση χωρίς βαθύτερη εξέταση του θέματος, χωρίς γνώμονα πως πολλές φορές τα φαινόμενα απατούν και χωρίς κανένα πνεύμα συγχωρητικότητας.

Ανεβασμένος σε έναν νοητό ψηλό «θρόνο», ο παρουσιαστής μοίραζε «δικαιοσύνη» στην κοινωνία. Με αυτή την ψυχρή κρίση «ψυχαγώγησε» χιλιάδες τηλεθεατές, και τους έμαθε πως έτσι είναι το σωστό. Να γίνεται κατάκριση χωρίς αυτογνωσία και αίσθηση των δικών μας κριμάτων. Το «μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε» του Χριστού, ίσως φάνταζε παρωχημένο στα αυτιά του παρουσιαστή, που άλλωστε αρεσκόταν να διαβάλλει την Εκκλησία με κάθε τρόπο.

Και ο κόσμος, μαθημένος για πολλά χρόνια στο δασκάλεμα του κοινωνικού κανιβαλισμού, σήμερα επιστρέφει την άτεγκτη κριτική κατά του ίδιου του εκφραστή της. Αδίκως ή δικαίως, στην περίπτωση του Αντώνη Κανάκη θερίζεται ό, τι σπάρθηκε. Οι πνευματικοί νόμοι που λειτουργούν σε αυτή τη ζωή, φανερώνουν τρόπους για να μας προσγειώνουν και να μας φέρνουν αντιμέτωπους με τα παιδαριώδη λάθη μας.

Μας υπενθυμίζουν πως δεν μπορούμε – ελαφρά τη καρδία – να γινόμαστε μηχανές κατάκρισης, γιατί είμαστε πολύ ανεπαρκείς για να γνωρίζουμε εκ βαθέων την ψυχή κάθε ανθρώπου και γιατί η απόλυτη κρίση ανήκει μόνο στον Θεό.

Και αν έχεις πραγματική αυτογνωσία, συγκεντρώνεσαι στα δικά σου σφάλματα και ξεθωριάζει η επιθυμία να κάνεις σημαία τα παραπτώματα του συνανθρώπου. Το να βλέπεις το αγκαθάκι μέσα στο μάτι του αδελφού σου και να μη νοιώθεις το δοκάρι που έχεις στο δικό σου μάτι, αποτελεί προϊόν υποκρισίας. Σκέψου πως ο άνθρωπος τον οποίο εσύ κατακρίνεις, μπορεί να μετανοήσει ή να έχει μετανοήσει ήδη. Αυτός μπορεί να βαδίζει στον βασανιστικό δρόμο της εξιλέωσης, και εσύ συνεχίζοντας να κατακρίνεις, να παραμένεις κολλημένος στον βούρκο της λάσπης που πετάς.

Εάν στην κριτική μας, δεν φροντίζουμε να αφήνουμε ένα παράθυρο μετανοίας πάντοτε ανοιχτό, τότε κι εμείς οι ίδιοι θα εγκλωβιστούμε και θα συνθλιβούμε στην απάνθρωπη σκληρότητα του κόσμου που χτίζουμε. Έναν κόσμο για τον οποίο θα φέρουμε μερίδιο ευθύνης για το κατάντημά του.

Ας μάθουμε να δαμάζουμε τη γλώσσα μας, να στρέφουμε πρώτα το βλέμμα στους δικούς μας πνευματικούς ρύπους, να μη λησμονούμε πως κι εμείς έχουμε ανάγκη συγχώρεσης – ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. Ο κάθε άνθρωπος από το μετερίζι του, μικρό ή μεγάλο, πρέπει να σταματά την εξάπλωση αυτού του κοινωνικού και ηθικού δηλητηρίου που λέγεται κατάκριση.

Και όσο μεγαλύτερη είναι η επιρροή μας στο κοινό λόγω δημοσιότητας, τόσο περισσότερο να εξετάζουμε βασανιστικά τα όσα μεταφέρουμε.