Τέμπη: Η πρόεδρος του Αρείου Πάγου συντάχθηκε με το αφήγημα της κυβέρνησης και «διέγραψε» τη λαϊκή αγανάκτηση – «Είχαμε κι άλλα δυστυχήματα»

Έναν κανονικότατο πολιτικό λόγο στα μέτρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη έβγαλε η πρόεδρος του Αρείου Πάγου Αναστασία Παπαδοπούλου, «πατώντας» στα χνάρια των σκανδαλωδών παρεμβάσεων άλλων δικαστικών (όπως η Γεωργία Αδειλίνη) που υπερέβησαν τον θεσμικό ρόλο τους για να θωρακίσουν επικοινωνιακά το κυβερνητικό αφήγημα για τα Τέμπη.

Μιλώντας στο συνέδριο «Δικαιοσύνη: Θεμέλιο Ανάπτυξης & Ευημερίας» και χωρίς να διαθέτει καμία συναίσθηση της ουδετερότητας που επιτάσσει η θέση της, η Αναστασία Παπαδοπούλου προχώρησε σε φθηνούς συμψηφισμούς των Τεμπών με άλλες τραγωδίες, υποβίβασε πλήρως τις μαζικές αντιδράσεις των Ελλήνων που καταγγέλλουν συγκάλυψη, βρήκε… άψογη τη διαδικασία της ανάκρισης και μεταχειρίστηκε το αφήγημα ότι κάποιοι «δεν θέλουν να γίνει η δίκη» για τα Τέμπη, που τυχαίνει να το αναπαράγουν συνεχώς, από τον Παύλο Μαρινάκη μέχρι και τον… Άρη Πορτοσάλτε.

Κουνώντας το δάχτυλο σε όσους συμπαραστέκονται στον αγώνα των οικογενειών, η κα Παπαδοπούλου απευθύνθηκε «σε όλους τους υπόλοιπους οι οποίοι εκμεταλλεύονται στο έπακρο αυτή την κατάσταση». Ποιοι είναι άραγε αυτοί οι «υπόλοιποι»; Τα εκατομμύρια πολιτών που διαδήλωσαν κατά της συγκάλυψης φωνάζοντας ότι η χώρα χρειάζεται «οξυγόνο» δικαιοσύνης, εκμεταλλεύτηκαν κι αυτοί καμιά…. κατάσταση ή δεν μετρά η γνώμη τους για την κα Παπαδοπούλου;

Εξομοιώνοντας ξεχωριστές υποθέσεις με διαφορικές παραμέτρους, η πρόεδρος του Αρείου Πάγου έβαλε στο ίδιο… σακί τα Τέμπη, το Μάτι και τη Μάνδρα και είπε ότι «ποτέ δεν έγιναν τέτοιες εκδηλώσεις που μερίδα ανθρώπων οι οποίοι εκμεταλλεύονται τον πόνο των συγγενών».

Ποια εκδήλωση εκμεταλλεύεται τον πόνο των συγγενών άραγε; Οι εκδηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού που είναι και η ίδια μάνα ενός σκοτωμένου παιδιού και που στηρίζονται από τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού; Η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι; Και ποιος είπε ότι δεν έγιναν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και για το Μάτι, όπου οι συγγενείς εξίσου καταγγέλλουν την ατιμωρησία των πραγματικών ενόχων και τις ποινές – χάδι που αποδόθηκαν;

Και για ποιο λόγο ενοχλούν την κα Παπαδοπούλου οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας; Συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών δεν είναι να διαδηλώνουν ειρηνικά; Οι δε συγγενείς είναι άβουλα θύματα που δεν σκέπτονται, κατά την πρόεδρο; Δεν μπορούν να διακρίνουν ποιοι τους πλησιάζουν με ιδιοτέλεια; Οι ίδιοι οι συγγενείς δηλώνουν ότι αυτό που εντείνει τον πόνο τους είναι η αποσιώπηση της αλήθειας για τα Τέμπη. Αυτό το «ακούει» η πρόεδρος του Αρείου Πάγου ή της είναι αδιάφορο;

Συνεχίζοντας τις δηλώσεις της η κα Παπαδοπούλου είπε ότι:

«Αυτοί οι άνθρωποι που είναι υπέρ των συγγενών και εκμεταλλεύονται τον πόνο τους δεν θέλουν να ξεκινήσει η δίκη. Δεν θέλουν τη δίκη. Αυτό, πλέον, είναι πεποίθηση γιατί μετά από 2,5 χρόνια ανάκριση και μετά από τόσες χιλιάδες σελίδες δικογράφων που έχουν μαζευτεί, δεν έχει κάτι άλλο να κάνει ενδεχομένως η ανάκριση. Το έκρινε ο ανακριτής, την έκλεισε. Ο ανακριτής έχει δικαίωμα να κλείσει την ανάκριση. Όταν έκλεισε την ανάκριση και πριν την κλείσει απέξω υπήρχαν ομάδες ανθρώπων που του φώναζαν δεν θα σε αφήσουμε να κλείσεις την ανάκριση. Ποιοι είναι όλοι αυτοί που δεν θα αφήσουν τον ανακριτή να κλείσει την ανάκριση; Είμαστε σε δημοκρατία, είμαστε σε κράτος δικαίου; Πού ζούμε; Τέτοια πράγματα δεν έχουν ξαναγίνει».

Οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, μαζί με περίπου το 70-80% του ελληνικού λαού (όπως έχουν δείξει σχετικές δημοσκοπήσεις) αναρωτιούνται ακριβώς το ίδιο με αυτό που αναρωτιέται και η πρόεδρος του Αρείου Πάγου, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Αναρωτιούνται καθημερινά αν ζουν σε δημοκρατία, αν υπάρχει κράτος δικαίου και που ζούνε. Τελικά ποιοι έχουν δίκιο; Τα 7-8 εκατομμύρια Ελλήνων ή η κα Παπαδοπούλου; Γιατί και τα δύο ταυτόχρονα δεν μπορεί να ισχύουν…