Τέμπη: Κοίτα να δεις που ο φόβος τους είναι μεγαλύτερος από τον δικό μας…

Το ημερολόγιο έγραφε Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2025. Δύο χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, ήρθε το απόλυτο μάθημα για όλους.

Τόσα χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, o Έλληνας μεγάλωσε με το «δεν κερδίζετε τίποτα με τις συγκεντρώσεις», με το «δεν αγγίζουν κανέναν οι απεργίες».

Μεγάλωσε με το «δεν τα βάζεις με τον μεγάλο», με τη σκέψη ότι όταν κάτι είναι προδιαγεγραμμένο δεν αλλάζει.

Κλεισμένος στο καβούκι του, φοβισμένος και περικυκλωμένος από τέσσερις τοίχους, με μόνη συντροφιά ένα κουτί που έπαιζε το ίδιο αφήγημα.

Αυτό της απελπισίας, της απογοήτευσης, της θλίψης και της μιζέριας. Γενιές γαλουχημένες με την αδυναμία να «σπάσουν αυγά», με το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών να έχουν αναγάγει τη δουλοπρέπεια σε δεύτερη φύση τους.

Τέμπη: Κοίτα να δεις που ο φόβος τους είναι μεγαλύτερος από τον δικό μας…

Ένας λαός εγκλωβισμένος και χωρίς οξυγόνο μέσα σε δίπολα, με πολίτες σταμπαρισμένους ανάλογα με το τι ψηφίζουν.

Ένας λαός που συνήθιζε να χάνει την ουσία, να ζητάει μόνο άρτο και θεάματα, να αρκείται με ψίχουλα και εσχάτως την εφήμερη ικανοποίηση που προσφέρει η φυλακή των social media, πιστεύοντας πως η μάχη περιορίζεται στα comments, στα unfollows και στο ποιος θα συγκεντρώσει τα περισσότερα likes.

Του έμαθαν να πνίγει τις επιθυμίες, τα όνειρα και τα δικαιώματα του με ανταμοιβή αν και εφόσον σταθεί τυχερός (και έχει «δόντι») ένα βόλεμα.

Τον έκαναν να ξεχάσει τη δύναμη που έχει όταν συσπειρώνεται, τον έκαναν να μη ζητάει τα αυτονόητα, τον έκαναν βολικό για το στόμα του λύκου.

Παράλληλα τον έκαναν να τρέχει πίσω από πολιτικούς την ώρα που εκείνοι στην ουσία τον έχουν ανάγκη.

Πολιτικοί που με τη σειρά τους έγιναν αλαζόνες μέσω ψήφων όμως ξέχασαν τα όσα βγήκαν από το στόμα του Αβραάμ Λίνκολν το 1858.

Η αλήθεια λοιπόν είναι πως «μπορείς να κοροϊδέψεις λίγους για πολύ καιρό ή πολλούς για λίγο, αλλά όχι όλους για πάντα».

Και κάπως έτσι αποδείχθηκε περίτρανα πως όλα γίνονται και ο φόβος τους είναι τελικά μεγαλύτερος από τον δικό μας..

Υ.Γ. Οι 57 συνάνθρωποι που χάθηκαν δεν μας έχουν ανάγκη καθώς φρόντισαν να τους αγιάσουν με όσα τους έκαναν και συνεχίζουν να τους κάνουν από το 2023 μέχρι σήμερα. Εμείς αντιθέτως χρειαζόμαστε αυτά τα παιδιά που έστειλαν στο μνήμα, όπως ο Κυπριανός Παπαϊωάννου που θα τον δείτε να τραγουδάει στο παρακάτω βίντεο και ο οποίος μας υπενθυμίζει πως μόνο μια όμορφη ψυχή μπορεί να πάρει κάποιος μαζί του.