To να ρωτάς έναν γονιό που πενθεί για την 14χρονη κόρη του, αν έχει κάνει το εμβόλιο, είναι απόλυτη ξεφτίλα

Η δημοσιογραφική αδιαντροπιά που υπάρχει σε μέσα ενημέρωσης της Ελλάδας, έχει οδηγηθεί σε τέτοιες απάνθρωπες συμπεριφορές, που έχει σβήσει ο σεβασμός ακόμα και στο δράμα του θανάτου. Δεν χωράνε σε όλες τις περιπτώσεις, ερωτήσεις για το εμβόλιο.

Πάνω στον θρήνο για τον χαμό της 14χρονης στη Λαμία που νόσησε από κορονοϊό και κατέληξε από πνευμονικό οίδημα, δεν δίστασαν δημοσιογράφοι να «πατήσουν» και να κάνουν έρευνα εμβολιασμού στον… πατέρα της.

Ο άνθρωπος, συντετριμμένος από την απώλεια της κόρης του, κλήθηκε από εκπομπή να καταθέσει πληροφορίες για την τραγική κατάληξη της 14χρονης Κέλλυ. Και – αν είναι δυνατόν – του απευθύνθηκε ερώτηση για το αν έχει… εμβολιαστεί ο ίδιος! Που βρίσκεται ο… πάτος αυτού του καταντήματος; Πόση αναλγησία; Πόση απονιά; Πόσο ξεπούλημα για νούμερα; Πόσος ευτελισμός του επαγγέλματος της δημοσιογραφίας;

Έχεις απέναντι σου έναν άνθρωπο που έχει χάσει το μικρό κοριτσάκι του. Δεν ξέρει που πατά και που βρίσκεται από την θλίψη του. Προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι του έχει συμβεί. Και τον ρωτάς αν έχει κάνει το εμβόλιο; Πας να βγάλεις ιντριγκαδόρικη πληροφορία; Για να εξυπηρετήσεις τι; Ποιον; Είναι δυνατόν; Δεν έχει μείνει ίχνος ανθρωπιάς σε αυτόν τον τόπο;

Το ΕΣΡ, ενδιαφέρεται καθόλου για αυτή τη δημοσιογραφική αλητεία ή πέρα βρέχει; Επιτρέπεται ελεύθερα να γίνεται ένας θάνατος, βορά στα νύχια αρπακτικών που προσπαθούν να βγάλουν… είδηση ακόμα και από έναν γονιό που πενθεί; Και τι είδηση; Τι θα καταφέρουν; Μήπως θα κάνουν τον άνθρωπο να νοιώσει… «καλύτερα» αν έχει εμβολιαστεί; Ή μήπως να τον κάνουν να νοιώσει ακόμα χειρότερα, αν δεν έχει; Ποιο το νόημα όλου αυτού του αίσχους;

Δηλαδή αν για μια στιγμή – και για λόγους στοιχειώδους ανθρωπιάς – βγάλεις από το κάδρο του αφηγήματος σου έναν καταρρακωμένο γονιό που πενθεί, θα θεωρείσαι κακός δημοσιογράφος; Τελικά τι μετράει για έναν δημοσιογράφο του 2021 στην Ελλάδα; Το να υπακούς τυφλά σε ό, τι σου μουρμουρίζουν στο ακουστικό σου ή το να έχεις ήσυχη τη συνείδηση σου;

Να γυρίζεις σπίτι σου και να ξέρεις πως δεν τσάκισες ψυχολογικά έναν άνθρωπο που είναι ήδη ράκος, άλλα έδειξες κατανόηση στην τραγωδία του. Υπάρχει ακόμα κανένα τέτοιο ψήγμα ανθρωπιάς ή ζητάμε πολλά;