Ο άνθρωπος που καθάρισε τη Μεσόγειο από τους πειρατές μέσα σε 3 μήνες. Οι πειρατές δεν ξανασήκωσαν κεφάλι

Τον 1ο αιώνα π.Χ., η Μεσόγειος δεν ήταν «mare nostrum». Ήταν μια θάλασσα τρόμου. Από τις ακτές της Συρίας μέχρι την Ιβηρική, τα πλοία των πειρατών είχαν γίνει κράτος εν κράτει. Έκλεβαν, απήγαν, κατέστρεφαν. Τα πλοία του εμπορίου έφευγαν χωρίς καμία εγγύηση πως θα φτάσουν. Ούτε η ίδια η Ρώμη δεν ήταν ασφαλής. Το 68 π.Χ., οι πειρατές έκαναν το αδιανόητο: επιτέθηκαν στο λιμάνι της Όστια, έκαψαν πλοία και λεηλάτησαν αποθήκες. Είχε έρθει η ώρα για πόλεμο.

Η Σύγκλητος αποφάσισε να δώσει απόλυτη εξουσία σε έναν άνθρωπο: τον Πομπήιο τον Μέγα. Ήταν ο πιο επιτυχημένος στρατηγός της εποχής, δοξασμένος για τις νίκες του στην Ισπανία και την Αφρική. Αλλά αυτό που ανέλαβε τώρα δεν ήταν απλώς άλλη μια εκστρατεία. Ήταν μια αόρατη μάχη σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, με δεκάδες χιλιάδες εχθρούς που ξεφύτρωναν από παντού και κινούνταν σαν σκιές.

Ο Πομπήιος δεν πτοήθηκε. Ετοίμασε 300 πολεμικά πλοία, τα χώρισε σε 15 στόλους και ανέθεσε σε ισάριθμους υπαρχηγούς τον πλήρη έλεγχο κάθε θαλάσσιας ζώνης. Όλοι υπάγονταν απευθείας σε εκείνον. Μέσα σε μόλις 40 ημέρες, είχε ήδη καθαρίσει τη δυτική Μεσόγειο. Οι πειρατές δεν είχαν πού να κρυφτούν. Οι βάσεις τους καταστρέφονταν μία προς μία, τα πλοία τους βυθίζονταν, οι αιχμάλωτοι απελευθερώνονταν.

Έπειτα, με την ακρίβεια νομοθέτη, κινήθηκε προς τα ανατολικά. Κιλικία, Συρία, τα παράλια της Ιωνίας. Τα κύρια ορμητήρια των πειρατών ισοπεδώθηκαν. Οι άνδρες που παραδόθηκαν εξορίστηκαν ή εγκαταστάθηκαν σε απομακρυσμένες περιοχές χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα. Οι δρόμοι του εμπορίου άνοιξαν ξανά. Η Μεσόγειος, για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, ησύχασε.

Ο Πλούταρχος μάς άφησε μια σκηνή–σύμβολο του χαρακτήρα του Πομπήιου: λίγο πριν σαλπάρει, σηκώνεται δυνατός άνεμος. Οι ναύτες διστάζουν. Εκείνος ανεβαίνει πρώτος στο πλοίο και φωνάζει: «Navigare necesse est, vivere non est necesse». «Το να ταξιδέψεις είναι απαραίτητο. Το να ζήσεις, όχι».

Μέσα σε 90 μέρες, είχε κάνει αυτό που όλοι πίστευαν αδύνατο. Είχε εξαφανίσει τους πειρατές της Μεσογείου. Όχι προσωρινά. Δεν ξανασήκωσαν κεφάλι. Ο ίδιος γύρισε στη Ρώμη ως ήρωας. Αλλά αυτό το επίτευγμα, μια επιχείρηση σχεδόν υπεράνθρωπη, πέρασε στην Ιστορία όχι για το αίμα, αλλά για τη στρατηγική. Για την οργάνωση. Για την πίστη ότι κάτι αδύνατο μπορεί να γίνει πράξη, όταν υπάρχει θέληση, εξουσία και σχέδιο.