Ο Χίτλερ πετούσε με VIP αεροπλάνα όταν οι άλλοι ακόμα ταξίδευαν με τρένο

Πολύ πριν οι ηγέτες του κόσμου υιοθετήσουν τη συνήθεια να μετακινούνται με ιδιωτικά αεροσκάφη, ο Αδόλφος Χίτλερ είχε δικό του πιλότο, δικά του αεροπλάνα, δική του αεροπορική μοίρα. Από το 1933 κιόλας, ο άνθρωπος που έμελλε να βυθίσει τον κόσμο στον τρόμο, πέταγε πάνω απ’ τη Γερμανία με το D-2600, ένα μεταγωγικό Junkers Ju 52. Δεν ήταν πολυτελές, αλλά ήταν αξιόπιστο. Και κυρίως, τον έφερνε πιο γρήγορα από όλους στο προσκήνιο.

Το συγκεκριμένο αεροπλάνο πήρε το όνομα “Immelmann II”, προς τιμήν ενός παλιού άσσου του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πιλότος του ήταν πάντα ο ίδιος: ο πιστός Χανς Μπάουρ, πρώην πολεμικός πιλότος και μετέπειτα προσωπικός αερομεταφορέας του Φύρερ. Ο Χίτλερ καθόταν στο μπροστινό μέρος, δίπλα σε ειδικό κουτί με εκρηκτικά, που θα ενεργοποιούνταν αν έπεφτε το αεροπλάνο σε εχθρικά χέρια. Το σχέδιο ήταν απλό: καλύτερα νεκρός, παρά αιχμάλωτος.

Το 1939, όταν ο πόλεμος πλησίαζε, το D-2600 δεν επαρκούσε πια. Ο Χίτλερ απέκτησε ένα Focke-Wulf Fw 200 Condor. Το αεροσκάφος αυτό είχε τέσσερις κινητήρες και μακρά εμβέλεια. Μπορούσε να τον μεταφέρει από το Βερολίνο στη Νορβηγία, από το Βόλγα στο Παρίσι, χωρίς ανεφοδιασμό. Το εσωτερικό του ήταν εξοπλισμένο με ειδικά αλεξίσφαιρα τζάμια, βαριά θωράκιση και μυστική καταπακτή διαφυγής στο πάτωμα της καμπίνας. Δεν ήταν ένα απλό μεταφορικό μέσο. Ήταν ένα ιπτάμενο καταφύγιο εξουσίας.

Το Condor έγινε το “Immelmann III”, και με αυτό ο Χίτλερ μετακινούνταν από τα κεντρικά γραφεία στην Ανατολική Πρωσία στα χαρακώματα της Ουκρανίας και πίσω. Ήταν τόσο σημαντικό εργαλείο, που οι Σύμμαχοι το παρακολουθούσαν στενά με κατασκοπευτικά σήματα. Όμως ποτέ δεν επιχείρησαν επίθεση. Είχαν άλλες προτεραιότητες.

Το 1943 εμφανίστηκε το πιο φιλόδοξο σχέδιο: το Junkers Ju 290. Ένα τεράστιο, τετρακινητήριο αεροπλάνο, σχεδιασμένο για υπερατλαντικά ταξίδια. Ένα από αυτά, το A-5, παρουσιάστηκε προσωπικά στον Χίτλερ σε αεροδρόμιο της Ανατολικής Πρωσίας. Ήταν θωρακισμένο, με ξεχωριστή καμπίνα, τουαλέτα, δωμάτιο ξεκούρασης, ακόμα και ραντάρ — πρωτοποριακό για την εποχή. Ποτέ όμως δεν το χρησιμοποίησε. Δεν εμπιστευόταν εύκολα νέα πράγματα στο τέλος του πολέμου. Και κυρίως, δεν ταξίδευε πλέον πολύ. Είχε κλειστεί στα υπόγεια του Ράιχ.

Ο πιλότος του, ο Μπάουρ, έφτασε να διαχειρίζεται στόλο σχεδόν 40 αεροσκαφών. Η προσωπική μοίρα του Χίτλερ λεγόταν «Fliegerstaffel des Führers» και ήταν κάτι περισσότερο από VIP μεταφορά. Ήταν μια κινητή φρουρά αέρος, ένα σύστημα διαφυγής, ένας τρόπος να μεταφερθεί ο πιο ισχυρός άνδρας της Ευρώπης χωρίς να πατήσει ούτε ένα χιλιόμετρο δρόμο.

Δεν είναι τυχαίο ότι στα απομνημονεύματα του, ο Μπάουρ λέει πως στις τελευταίες μέρες του Ράιχ, όταν όλα είχαν καταρρεύσει, του προτάθηκε να διαφύγουν με αεροπλάνο. Εκείνος είχε έτοιμο ένα μικρό Heinkel He 111, σε ετοιμότητα. Ο Χίτλερ αρνήθηκε. Είχε πειστεί ότι αν έφευγε, θα τον θεωρούσαν δειλό. Και προτίμησε να πεθάνει εκεί, στο έδαφος.