Ο Έλληνας ναυτικός που έγινε θρύλος στο Λονδίνο. Τον φώναζαν Μπάρμπα Γιώργη και πίστευαν πως μιλούσε με τα κύματα

Το όνομά του πέρασε από στόμα σε στόμα, όχι μόνο στα καπηλειά των ναυτικών αλλά και στις αίθουσες των ευγενών. Τον έλεγαν Barba Yorghi – μια μορφή σχεδόν μυθική για τους Λονδρέζους των αρχών του 19ου αιώνα. Ήταν Έλληνας ναυτικός, πιλότος σε βρετανικά ύδατα, και η φήμη του τον έκανε γνωστό ακόμα και στον τύπο της εποχής.

Δεν ήταν απλώς ένας ξένος ναυτικός. Ήταν εκείνος που καλούσαν όταν οι καιροί γίνονταν άγριοι. Η εμπειρία του στο τιμόνι και η σπάνια του ικανότητα να “διαβάζει” τη θάλασσα τον μετέτρεψαν σε ζωντανό οδηγό μέσα στις ομίχλες του Τάμεση. Οι Άγγλοι τον θαύμαζαν γιατί, όπως γράφτηκε, “έμοιαζε να γνωρίζει το νερό όχι με το μυαλό αλλά με το σώμα του”.

Το πρόσωπό του είχε χαρακτεί από τους ανέμους του Αιγαίου. Το βλέμμα του ήταν βαθύ, με σιωπή που προκαλούσε σεβασμό. Οι ναύτες έλεγαν ότι μπορούσε να καταλάβει τον άνεμο από τη μυρωδιά του. Κάθε του εντολή ακουγόταν σαν να είχε έρθει από το ίδιο το πέλαγος. Πολλές φορές τον έβλεπαν να κάθεται μόνος στην πλώρη, χωρίς να μιλά, σαν να συνομιλεί με τα κύματα. Γι’ αυτό και πίστευαν ότι “μιλούσε με τη θάλασσα”.

Αν και οι λεπτομέρειες της ζωής του παραμένουν ασαφείς, το πέρασμά του από το Λονδίνο άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα. Το κείμενο που γράφτηκε γι’ αυτόν σε έγκριτο έντυπο της εποχής δεν ήταν αγιογραφία, αλλά καταγραφή θαυμασμού. Τον περιγράφει ως άνθρωπο χωρίς ίχνος αλαζονείας, πιστό στη δουλειά του, με βαθιά αίσθηση καθήκοντος και τιμής.

Είναι ενδεικτικό ότι σε μια εποχή όπου οι ξένοι αντιμετωπίζονταν με δυσπιστία, αυτός ο Έλληνας έγινε αποδεκτός όχι μόνο ως επαγγελματίας αλλά ως παράδειγμα. Για τους ναυτικούς, ήταν σαν προστάτης. Για τους επιβάτες, ήταν σημάδι ασφάλειας. Και για όσους τον γνώρισαν, ήταν ένας άνθρωπος που δεν χρειαζόταν λόγια για να επιβληθεί – μόνο το βλέμμα και τη θάλασσα.

Η Ελλάδα τότε ακόμα πάλευε για την ανεξαρτησία της. Ο Barba Yorghi δεν ήταν πολιτικός ούτε πολεμιστής, αλλά η παρουσία του στο βρετανικό ναυτικό περιβάλλον λειτούργησε σαν ζωντανή υπενθύμιση της ελληνικής ναυτοσύνης. Ήταν, με έναν ήσυχο τρόπο, φορέας ενός πολιτισμού που κουβαλούσε αιώνες θάλασσας και τιμής.