Ο Έλβις ήθελε να της πάρει το τραγούδι. Εκείνη είπε όχι και δεν το μετάνιωσε ποτέ, έγινε μύθος.

Όταν το 1974 η Ντόλι Πάρτον έγραψε το I Will Always Love You, δεν είχε ιδέα πως εκείνη η γλυκιά μελωδία χωρισμού θα γινόταν ένας παγκόσμιος ύμνος. Τότε μόλις είχε αποφασίσει να φύγει από τη συνεργασία της με τον Πόρτερ Γουάγκονερ, έναν θρύλο της country μουσικής που της είχε ανοίξει τις πόρτες της δισκογραφίας. Το τραγούδι ήταν η συγγνώμη και το αντίο της. Απλό, ντόμπρο και τρυφερό. Αλλά θα γινόταν κάτι πολύ περισσότερο.

Λίγους μήνες μετά, το τραγούδι της Ντόλι είχε ήδη γίνει νούμερο 1 στα country charts, όταν δέχτηκε ένα απρόσμενο τηλεφώνημα. Ο μάνατζερ του Έλβις Πρίσλεϊ, ο πανίσχυρος Συνταγματάρχης Τομ Πάρκερ, της πρότεινε να ηχογραφήσει ο Έλβις το τραγούδι της. Η Ντόλι δεν πίστευε στ’ αυτιά της. Ήταν το απόλυτο όνειρο κάθε τραγουδοποιού. Ο βασιλιάς του ροκ να τραγουδήσει τα λόγια σου. Μόνο που υπήρχε ένας όρος.

Ο Πάρκερ της εξήγησε πως, όπως συνέβαινε με κάθε τραγούδι που ηχογραφούσε ο Έλβις, έπρεπε να του παραχωρήσει το 50% των δικαιωμάτων. Των εκδοτικών, των ραδιοφωνικών, όλων. Ήταν “η συμφωνία του Έλβις”. Οι περισσότεροι δέχονταν. Ποιος θα έλεγε όχι; Η Ντόλι είπε όχι.

«Έκλαιγα όλη τη νύχτα», θυμάται. «Λάτρευα τον Έλβις. Είχε τραγουδήσει στη δική μου ψυχή. Αλλά το τραγούδι αυτό ήταν δικό μου παιδί. Το είχα γράψει με την καρδιά μου και δεν μπορούσα να το δώσω έτσι.» Η άρνησή της εξόργισε τον Πάρκερ. Η ηχογράφηση ακυρώθηκε. Κανείς δεν την πίεσε άλλο.

Δύο δεκαετίες μετά, η Γουίτνεϊ Χιούστον πήρε το τραγούδι αυτό και το απογείωσε στο soundtrack του The Bodyguard το 1992. Η νέα ενορχήστρωση, η απίστευτη φωνή της και το δραματικό βάθος του τραγουδιού το μετέτρεψαν σε παγκόσμιο φαινόμενο. Το I Will Always Love You έφτασε στην κορυφή σε πάνω από 25 χώρες και πούλησε περισσότερα από 20 εκατομμύρια αντίτυπα. Κι η Ντόλι Πάρτον, χάρη στο ότι κράτησε τα δικαιώματα, έγινε απόλυτα κυρία του εαυτού της.

Όταν τη ρώτησαν αν μετάνιωσε που δεν το έδωσε στον Έλβις, απάντησε με χαμόγελο: «Αν το είχα δώσει, ίσως να μην είχα ό,τι έχω σήμερα. Κι ίσως να μην είχα μάθει ποτέ να λέω όχι.»

Η Ντόλι Πάρτον έμαθε από μικρή να παλεύει. Μεγάλωσε φτωχά σε μια καλύβα στο Τενεσί, έμαθε να παίζει κιθάρα μόνη της, ανέβηκε στις πρώτες σκηνές στα 10 της. Το “όχι” στον Έλβις δεν ήταν εγωισμός. Ήταν ένστικτο, αυτοσεβασμός, πίστη στη δύναμη της δημιουργίας της. Δεν χαρίστηκε. Δεν εξαργύρωσε το ταλέντο της πρόωρα. Κράτησε το τιμόνι στα χέρια της. Και έφτασε μακριά.