Πέθανε στους πάγους για να χαρτογραφήσει την πιο άγνωστη ακτή του κόσμου. Δεν βρέθηκε ποτέ. Μόνο το ημερολόγιό του γύρισε πίσω.

Ήθελε να διορθώσει τον πιο διάσημο χάρτη του κόσμου. Και το έκανε. Αλλά το πλήρωσε με τη ζωή του. Ο Λούντβιχ Μύλιους-Έρικσεν, Δανός εξερευνητής και εθνολόγος, ηγήθηκε το 1906 της πιο φιλόδοξης αποστολής που γνώρισε η Γροιλανδία. Κάτω από θερμοκρασίες -40°C, χωρίς επαρκή εξοπλισμό και χωρίς τρόπο διαφυγής, διέσχισε την ανατολική ακτή της παγωμένης ηπείρου. Και πέθανε εκεί. Όχι για τη δόξα, αλλά για να αποδείξει ότι ο Πορθμός του Πήρυ… δεν υπήρχε.

Η αποστολή «Danmark» δεν ήταν απλώς εξερεύνηση. Ήταν θυσία. Χιλιόμετρα στον πάγο με έλκηθρα και σκύλους, σε περιοχές που μέχρι τότε υπήρχαν μόνο ως λευκά κενά στους χάρτες. Έμειναν χωρίς τροφή. Τα παπούτσια τους διαλύθηκαν. Δεν είχαν ούτε βελόνα για να τα ράψουν. Παγιδευμένοι από την τήξη των πάγων, αναγκάστηκαν να επιβιώσουν μήνες χωρίς θήραμα. Ένα-ένα τα σκυλιά σφαγιάστηκαν. Οι άντρες εξαντλήθηκαν. Και όταν ο πάγος επέστρεψε, ήταν πια αργά.

Ο Χάγκεν, ο χαρτογράφος του, πέθανε πρώτος. Ο Μύλιους-Έρικσεν, λίγες μέρες μετά. Δεν βρέθηκαν ποτέ. Το μόνο που γύρισε ήταν ο Γιέργκεν Μπρένλουντ, ο οδηγός τους, με μαυρισμένα από το κρύο πόδια και ένα ημερολόγιο. Πέθανε λίγο μετά την επιστροφή. Στις σελίδες του, περιέγραψε με ψυχρότητα τον θάνατο των συντρόφων του. Δεν υπήρχε μελοδραματισμός. Ούτε ήρωες. Μόνο αριθμοί, χάρτες, και το τελευταίο σημείο όπου έπεσαν.

Η Δανία τίμησε τον Μύλιους-Έρικσεν. Του έδωσαν όνομα σε μια περιοχή της Γροιλανδίας. Και ένα σερβίτσιο από πορσελάνη. Ο ζωγράφος της αποστολής, Χάραλντ Μόλτκε, σχεδίασε το πιάτο. Επάνω, η πέτρινη στοίβα που άφησαν πίσω οι ζωντανοί για να θυμούνται τους χαμένους. Μια ασημένια κάψουλα με το γράμμα της αποστολής παραδόθηκε στον Γερμανό αυτοκράτορα. Το σώμα του Μύλιους-Έρικσεν, όμως, δεν επέστρεψε ποτέ.

Και όμως, το όνομά του γράφτηκε στην Ιστορία όχι επειδή έφτασε στο τέλος του κόσμου, αλλά επειδή το χάραξε. Η αποστολή του απέδειξε ότι η Γροιλανδία είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι πίστευε ο Πήρυ. Και ότι ο χάρτης, τελικά, ήταν λάθος. Αυτός ο λάθος χάρτης ήταν που τους έστειλε πιο μακριά απ’ όσο μπορούσαν να επιστρέψουν. Και αυτός ήταν που διορθώθηκε πάνω στο χιόνι με τίμημα δύο ζωές και ένα ξεχασμένο ημερολόγιο.