Ποιο ήταν το έπαθλο των Ρωμαίων που δινόταν μόνο αν σκότωνες βασιλιά με το χέρι σου. Τρεις μόνο το κατάφεραν.

Το πιο σπάνιο έπαθλο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας δεν δινόταν για νίκες, στρατηγικά σχέδια ή θυσίες. Δινόταν μόνο σε όποιον στρατηγό σκότωνε ο ίδιος τον εχθρικό ηγέτη στη μάχη, σώμα με σώμα. Ήταν η Spolia Opima. Τα «πλούσια λάφυρα». Μια τιμή που η Ρώμη έδωσε τρεις μόνο φορές στα 12 αιώνες της ιστορίας της.

Ο πρώτος που το πήρε δεν ήταν απλώς στρατηγός. Ήταν ο Ρώμος, ο θρυλικός ιδρυτής της πόλης. Η ιστορία λέει πως σκότωσε τον βασιλιά των Κάενινών, του πήρε τα όπλα και τα αφιέρωσε στον Δία Φερετρίο, πάνω σε μία ιερή βελανιδιά στον Καπιτωλίνο λόφο. Η στιγμή αυτή έγινε το αρχέτυπο του ρωμαϊκού ηρωισμού.

Πέρασαν αιώνες μέχρι να ξαναδοθεί. Ο δεύτερος που αξιώθηκε να τη λάβει ήταν ο Αύλος Κορνήλιος Κόσσος, ένας Ρωμαίος ύπαρχος που σκότωσε τον βασιλιά της Ετρουσκικής πόλης Βηΐων, Λαρς Τολούμνιους, μέσα στη μάχη. Πήρε την πανοπλία του, τα όπλα του, και τα αφιέρωσε ξανά στον ίδιο θεό. Αυτή η αναμέτρηση έγινε σχεδόν μυθική.

Ο τρίτος και τελευταίος που το κατάφερε ήταν ο Μάρκελλος, ένας από τους πιο γενναίους στρατηγούς της Ρώμης. Σκότωσε με τα ίδια του τα χέρια τον ηγέτη των Γαλατών, τον Βιρδομαρό. Δεν ήταν πρίγκιπας με τιάρα – ήταν πολεμιστής με σπαθί. Ο Μάρκελλος τον νίκησε σε μονομαχία, πήρε την πανοπλία του και την πρόσφερε στη Ρώμη. Το όνομά του γράφτηκε για πάντα δίπλα στα άλλα δύο.

Ο ίδιος ο Ιούλιος Καίσαρας δεν πήρε ποτέ αυτή την τιμή. Ούτε ο Σκιπίων, ούτε ο Κιγκινάτος. Μόνο τρεις άντρες κατάφεραν κάτι τόσο παράλογο και ηρωικό: να σκοτώσουν αρχηγό εχθρικού στρατού οι ίδιοι, και να επιστρέψουν με τα λάφυρα στους ώμους.

Ο Μάρκελλος πέθανε λίγα χρόνια μετά. Δεν τον σκότωσε βασιλιάς. Τον κάρφωσε ένας άγνωστος με λόγχη σε μία τυχαία συμπλοκή ιππέων. Όμως ο θρίαμβός του έμεινε αιώνιος. Τα Spolia Opima δεν δόθηκαν ξανά ποτέ.