Πήρε 300 δολάρια για μια ταινία που έβγαλε 200 εκατομμύρια. Δεν κατάλαβε ποτέ τι είχε κάνει γιατί δεν ήξερε τι είναι χρήμα

Το 1980, ένας Νοτιοαφρικανός σκηνοθέτης ήθελε να κάνει μια ταινία για έναν άντρα της ερήμου Καλαχάρι. Δεν ήθελε ηθοποιό. Ήθελε έναν αληθινό Βουσμάνο. Και τον βρήκε. Ονομάζονταν Nǃxau ǂToma. Δεν ήξερε από κάμερες. Δεν είχε ξαναδεί κινηματογράφο. Δεν ήξερε καν τι ήταν το χρήμα.

Η ταινία ονομάστηκε “The Gods Must Be Crazy” και έγινε φαινόμενο. Από το Χόλιγουντ ως τη Σιγκαπούρη, εκατομμύρια άνθρωποι γέλασαν, συγκινήθηκαν, λάτρεψαν το πρόσωπό του. Η παραγωγή κόστισε ελάχιστα. Τα έσοδα έφτασαν τα 200 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η πιο πετυχημένη κινηματογραφική παραγωγή της Νότιας Αφρικής στην ιστορία.

Και ο Nǃxau; Πήρε 300 δολάρια. Όχι την ημέρα. Όχι την εβδομάδα. Συνολικά. Του τα έδωσαν σε μετρητά. Δεν είχε ξαναδεί χαρτονόμισμα. Τα άφησε στον άνεμο να τα πάρει, νομίζοντας πως δεν έχουν καμία αξία. Για εκείνον, η ζωή μετρούσε σε νερό, φαγητό και ήλιο. Όχι σε χαρτιά με αριθμούς.

Το 1989 έγινε το σίκουελ. Αυτή τη φορά ήξερε. Πήρε 500.000 δολάρια. Έχτισε σπίτι με τρεχούμενο νερό, αγόρασε τουαλέτα και αυτοκίνητο. Δεν έμαθε ποτέ να οδηγεί. Πλήρωσε οδηγό. Έδωσε σε συγγενείς και φίλους. Ξόδεψε χωρίς να υπολογίζει. Σε λίγα χρόνια δεν είχε τίποτα. Ούτε αποταμίευση. Ούτε ασφάλεια. Ούτε δεύτερη ευκαιρία.

Ήταν διάσημος παγκοσμίως. Το πρόσωπό του τυπώθηκε σε αφίσες, εξώφυλλα, καρτ ποστάλ. Ποτέ όμως δεν έζησε ως σταρ. Δεν πήγε σε φεστιβάλ. Δεν είχε μάνατζερ. Δεν φωτογραφήθηκε με κουστούμι. Έμεινε ένας απλός βοσκός. Πιο γνωστός από τον μισό πλανήτη. Πιο φτωχός από τους μισούς ανθρώπους του χωριού του.

Πέθανε το 2003, σε ηλικία περίπου 59 ετών, πιθανότατα από φυματίωση. Οι παραγωγοί της ταινίας ζούσαν ήδη άνετα με τις εισπράξεις. Ο κόσμος δεν τον ξέχασε. Αλλά κανείς δεν γύρισε να τον ρωτήσει πώς ένιωθε, που έγινε είδωλο χωρίς ανταμοιβή. Η ιστορία του έμεινε σαν σκιά πίσω από την πιο αστεία ταινία που είδε ποτέ η Αφρική.

ΤΡΟΜΕΡΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ – ΜΗ ΤΗ ΧΑΣΕΙΣ