Πολλοί ναυτικοί έμειναν άνεργοι και το γύρισαν στην πειρατεία. Έτσι ξεκίνησε η χρυσή εποχή της Πειρατείας με τους πειρατές να κυβερνούν τις θάλασσες

Στα μέσα του 17ου αιώνα, οι πόλεμοι στην Ευρώπη έφτασαν σε προσωρινό τέλος. Οι αυτοκρατορίες υπέγραψαν συνθήκες και απέσυραν τα πολεμικά τους πλοία. Χιλιάδες ναυτικοί έμειναν χωρίς δουλειά. Οι περισσότεροι δεν είχαν τίποτα άλλο να ξέρουν πέρα από το κατάστρωμα, το σεντί και τη θάλασσα. Και κάπως έτσι, πολλοί από αυτούς έγιναν πειρατές.

Η λεγόμενη Χρυσή Εποχή της Πειρατείας ξεκίνησε γύρω στο 1650. Δεν ήταν εποχή ρομαντική. Ήταν βίαιη, κερδοφόρα, ανεξέλεγκτη. Πλοία λεηλατούνταν σε μέρες, θησαυροί άλλαζαν χέρια μέσα σε ώρες, και οι κυβερνήσεις έκαναν πως δεν έβλεπαν. Αρκετοί από αυτούς τους πειρατές είχαν πολεμήσει πριν για λογαριασμό των ίδιων αυτών κυβερνήσεων, ως ιδιωτικοίers — νόμιμοι ληστές της θάλασσας.

Στην Καραϊβική, το λιμάνι της Νασσάου έγινε το άτυπο βασίλειο των πειρατών. Δεν υπήρχε νόμος, μόνο κανόνες του πληρώματος. Καπετάνιοι όπως ο Μαυρογένης (Blackbeard), ο Calico Jack και η Anne Bonny ανέλαβαν δράση, χτίζοντας τη φήμη τους πάνω σε τρομοκρατημένα πληρώματα και εμπορικές αρπαγές.

Η θάλασσα δεν είχε σύνορα τότε. Και οι πειρατές εκμεταλλεύτηκαν το κενό εξουσίας. Μέχρι και οι αποικιοκρατικές δυνάμεις τούς ανέχονταν — ώσπου άλλαξαν οι πολιτικές ισορροπίες. Μετά το τέλος του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής το 1714, οι βασιλείς δεν χρειάζονταν πια πειρατές. Τώρα τους ήθελαν νεκρούς.

Μέσα σε λίγα χρόνια, οι πιο διάσημοι πειρατές είτε σκοτώθηκαν σε μάχη, είτε συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν δημοσίως. Μέχρι το 1726, η Χρυσή Εποχή είχε τελειώσει. Όμως τα σύμβολά της — το μαύρο πανί με τη νεκροκεφαλή, η εικόνα του ελεύθερου ανθρώπου που διαλέγει τη θάλασσα αντί για τον νόμο — έμειναν για πάντα.