Πώς ένας “Βλάχος” από το Παγκράτι έγινε ο αληθινός βασιλιάς της ελληνικής κωμωδίας

Στην καρδιά του Παγκρατίου, σε μια Ελλάδα που άλλαζε και πάλευε, γεννήθηκε το 1921 ένας πιτσιρίκος που θα έβαζε το όνομά του δίπλα στους αθάνατους της ελληνικής κωμωδίας. Ο Κώστας Χατζηχρήστος, γόνος πολύτεκνης οικογένειας, πέρασε από την αυστηρότητα της Στρατιωτικής Σχολής της Σύρου και τις αλάνες της Καβάλας για να καταλήξει στα βαριετέ του Πειραιά, εκεί όπου τα πρώτα γέλια του κοινού έγιναν το καύσιμο της ζωής του.

Το θέατρο “Βερντέν” στην Αλεξάνδρας έγινε το σημείο καμπής. Εκεί, σε μια σκηνή γεμάτη καπνό και φτηνά σκηνικά, γεννήθηκε ο “Θύμιος”, ο αθώος και πονηρός βλάχος, έμπνευση του συγγενή του Κώστα Νικολαΐδη. Ένας ρόλος που ταίριαξε σαν γάντι στον Χατζηχρήστο και που έμελλε να γίνει το πρόσωπο της ελληνικής καθημερινότητας στα μάτια του κινηματογράφου.

Στην ασπρόμαυρη εποχή του ελληνικού σινεμά, ο Χατζηχρήστος έφερε τη γλώσσα του δρόμου, το βλέμμα του ταλαιπωρημένου Έλληνα και το χαμόγελο της φτώχειας. Από το «Ο Ηλίας του 16ου» ως το αθάνατο «Της κακομοίρας», έπαιζε όχι ρόλους, αλλά ζωές ανθρώπων που το κοινό ήξερε απέξω κι ανακατωτά.

Με πάνω από 50 ταινίες και θρυλικές ερμηνείες, κατάφερε να είναι ταυτόχρονα ήρωας και γείτονας, θλιμμένος γελωτοποιός και αληθινός βασιλιάς στις καρδιές των Ελλήνων. Έστησε δικό του θέατρο, έγραψε, σκηνοθέτησε και παρήγαγε έργα που ακόμη και σήμερα ξεχειλίζουν από ελληνικότητα.

Η προσωπική του ζωή ήταν ένα σενάριο που κανένας σκηνοθέτης δεν θα τολμούσε να γράψει. Πέντε γάμοι, οικονομικά χρέη, απώλειες, ασθένειες και ένα τέλος σιωπηλό, μακριά από τις λαμπερές μαρκίζες που κάποτε φώτιζαν το όνομά του. Ο Χατζηχρήστος πέθανε το 2001 από πνευμονική λοίμωξη, αλλά άφησε πίσω του ένα θησαυρό γέλιου και συγκίνησης.

Σήμερα, σε δρόμους της Λάρισας και της Θεσσαλονίκης που φέρουν το όνομά του, σε κάθε παιδί που μιμείται έναν αθώο βλάχο, σε κάθε “Ζήκο” που αγωνίζεται να σταθεί όρθιος, ζει ακόμη ο αληθινός βασιλιάς της ελληνικής κωμωδίας.