Πώς ο Χίτλερ επέβαλε το πρότυπο του ξανθού Άριου ενώ ο ίδιος ήταν μελαχρινός, μετρίου αναστήματος και τίποτα απ’ όσα απαιτούσε

Δεν ήταν ψηλός, δεν είχε ξανθά μαλλιά, ούτε καν ανοιχτόχρωμα μάτια. Ο Χίτλερ, ο άνθρωπος που οικοδόμησε ένα ολόκληρο καθεστώς πάνω στην ιδέα της φυλετικής ανωτερότητας, δεν πληρούσε τα κριτήρια που ο ίδιος προέβαλε ως ανώτερα. Με ύψος 1.75, καστανά μαλλιά και μάτια μελαγχολικά, έμοιαζε περισσότερο με τον “εχθρό” παρά με τον Άριο πρότυπο που διαφήμιζε.

Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να δημιουργήσει ένα φαντασιακό είδωλο: ο Άριος έπρεπε να είναι ψηλός, γαλανόματης, ξανθός και ρωμαλέος. Ένα αρχαϊκό κατασκεύασμα που άνθισε με επιστημονικοφανή όρους, χάρη σε “ανθρωπολόγους” και “φυλετικούς ερευνητές” του ναζιστικού καθεστώτος, οι οποίοι έκαναν τα πάντα για να εξηγήσουν πώς ο Φύρερ… ήταν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Ο ίδιος ο Χίτλερ φρόντισε να προσδώσει στον εαυτό του μυθικά χαρακτηριστικά. Η προπαγάνδα τον εμφάνιζε με ροδαλό δέρμα, “φυσικά ξανθό” και με “καθαρόαιμα γερμανικά” χαρακτηριστικά. Τα ψεύδη κυκλοφορούσαν ακόμη και στα σχολικά εγχειρίδια, όπου οι μαθητές μάθαιναν για τις φυλές της Ευρώπης και έβλεπαν πίνακες με τον Χίτλερ να ενσαρκώνει τον “βόρειο Άριο”.

Κανείς στο εσωτερικό του ναζιστικού κόμματος δεν τολμούσε να επισημάνει την αντίφαση. Όποιος αμφισβητούσε το αφήγημα, απλώς… δεν υπήρχε πια. Οι ίδιοι οι ναζί θεώρησαν πως η “ηγετική αποστολή” του Χίτλερ αρκούσε για να δικαιολογήσει την έλλειψη ορατών “Άριων” χαρακτηριστικών. Εφόσον καθοδηγούσε τη Γερμανία στον “εξαγνισμό”, ήταν επαρκώς Άριος.

Αλλά η ειρωνεία υπήρχε. Το ήξεραν, το ψιθύριζαν. Σε ανέκδοτα της εποχής, ο ιδανικός Άριος ήταν “ξανθός σαν τον Χίτλερ, ψηλός σαν τον Γκαίμπελς, λεπτός σαν τον Γκέρινγκ και αγνός σαν τον Ρεμ”. Ένας λαός που γέλαγε από μέσα του, την ώρα που εκτελούσε απ’ έξω.

Ακόμα και στα “εγχειρίδια φυλετικής καθαρότητας” που κυκλοφορούσαν με κρατική σφραγίδα, η ερμηνεία ήταν ελαστική. Ο Χίτλερ μπορούσε να ανήκει σε “μείγμα” Άριων υποκατηγοριών — μία θεωρητική πατέντα που νομιμοποιούσε κάθε αντίφαση.

Δεν υπάρχει καμία απόδειξη πως ο ίδιος αισθανόταν την ανάγκη να απολογηθεί. Όσοι τον ρώτησαν ή υπαινίχθηκαν κάτι, απλώς αγνοήθηκαν ή φιμώθηκαν. Για τον Χίτλερ, σημασία είχε το δόγμα — όχι η συνέπεια. Και το δόγμα όριζε ότι η ράτσα ήταν πάνω απ’ όλα. Ακόμα κι αν ο ίδιος, μελαχρινός και κοντόσωμος, ήταν ο πρώτος που την αναιρούσε.