Πριν το καυσαέριο από τα αυτοκίνητα, οι πόλεις πνίγονταν από κάτι πολύ πιο σιχαμερό
Πριν το καυσαέριο και τη ρύπανση του αέρα, οι πόλεις έπνιγαν τους κατοίκους τους με κάτι πιο σιχαμερό
Τέλη του 19ου αιώνα. Οι πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής βουίζουν από ζωή, αλλά και από μια αφόρητη βρώμα. Πριν η ρύπανση γίνει υπόθεση του πετρελαίου και του καυσαερίου, οι πόλεις πνίγονταν στα περιττώματα των αλόγων. Κυριολεκτικά.
Στη Νέα Υόρκη, μόνο το 1900, κυκλοφορούσαν πάνω από 100.000 άλογα. Κάθε ένα από αυτά άφηνε πίσω του περίπου 10 κιλά κοπριάς και σχεδόν 4 λίτρα ούρων κάθε μέρα. Υπολογίζεται πως η πόλη έπρεπε να διαχειρίζεται 1.000 τόνους αλόγιστης ρύπανσης σε ημερήσια βάση.
Η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη. Οι δρόμοι μετατρέπονταν σε βούρκους από κοπριά, η οποία γινόταν λασπωμένη σούπα στη βροχή και αποξηραμένη σκόνη με εκατομμύρια βακτήρια το καλοκαίρι. Οι μύγες ξεπηδούσαν κατά δισεκατομμύρια και μαζί τους και οι ασθένειες.
Τα άλογα δεν ήταν μόνο βρώμικα, ήταν και επικίνδυνα. Τα ατυχήματα στους δρόμους ήταν συχνά, τα νεκρά άλογα εγκαταλείπονταν για μέρες μέχρι να τα μαζέψει κάποια υπηρεσία και ο θάνατος από τις αναθυμιάσεις ήταν συχνός για όσους εργάζονταν καθαρίζοντας δρόμους και στάβλους.
Το πρόβλημα ήταν τόσο έντονο που εφημερίδες της εποχής προειδοποιούσαν πως αν συνεχιστεί η αύξηση των αλόγων, οι πόλεις θα θαφτούν κάτω από κόπρανα. Ονόμασαν την κρίση «Η Μεγάλη Κρίση της Κοπριάς» και κανείς δεν είχε απάντηση.
Μέχρι που εμφανίστηκε το αυτοκίνητο. Δεν χρειαζόταν τροφή, δεν κουραζόταν, δεν έκανε… την ανάγκη του. Το αυτοκίνητο ήταν καθαρό, γρήγορο, και φάνταζε σαν η λύτρωση. Μέσα σε λίγες δεκαετίες, τα άλογα εξαφανίστηκαν από τις πόλεις και μαζί τους και η πιο αηδιαστική εποχή της αστικής ζωής.
Μόνο που το μέλλον είχε το δικό του τίμημα. Τα αυτοκίνητα δεν λερώνουν τους δρόμους, αλλά τον αέρα. Μπορεί οι πόλεις να καθάρισαν από τη βρωμιά, αλλά γέμισαν με κάτι αόρατο και πιο ύπουλο: διοξείδιο, καυσαέριο, μικροσωματίδια. Ένα νέο είδος ρύπανσης, λιγότερο αηδιαστικό, αλλά εξίσου φονικό.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
