Προσπαθούσε 19 χρόνια να πάρει το διδακτορικό του και όταν δεν το πήρε σκότωσε τον καθηγητή του
Έμεινε 19 χρόνια χωρίς πτυχίο. Ζούσε σαν σκιά μέσα στο Στάνφορντ. Κι όταν κατάλαβε ότι δεν θα του το δώσουν ποτέ, πήρε ένα σφυρί και σκότωσε τον καθηγητή του.
Το καλοκαίρι του 1978, στους ήσυχους διαδρόμους του Στάνφορντ, η ακαδημαϊκή ζωή συνεχιζόταν σαν ρολόι. Φοιτητές, καθηγητές, ασκήσεις, σημειώσεις. Κανείς δεν περίμενε ότι ένας άντρας με σακούλες στα μάτια και παλαιωμένα ρούχα θα γινόταν το πιο μαύρο σημείο στην ιστορία του πανεπιστημίου. Ονομάζονταν Θεόδωρος Στρέλεσκι. Και προσπαθούσε επί 19 χρόνια να ολοκληρώσει το διδακτορικό του στα Μαθηματικά.
Στα χαρτιά, ήταν ακόμη υποψήφιος διδάκτορας. Στην πράξη, ήταν ένα φάντασμα. Ένας φοιτητής που ζούσε σε φτώχεια, κοιμόταν σε φοιτητικούς χώρους χωρίς άδεια, και έτρωγε δωρεάν στις λέσχες. Το Στάνφορντ τον ανεχόταν, αλλά δεν του έδινε αυτό που ζητούσε: το διδακτορικό του. Εκείνος ένιωθε πως το πανεπιστήμιο τον είχε εγκαταλείψει. Και ότι ο καθηγητής του, Κάρελ ντε Λίου, ήταν υπεύθυνος για τη στασιμότητα και τον εξευτελισμό του.
Στις 18 Αυγούστου του 1978, ο Στρέλεσκι αγόρασε ένα σφυρί. Εισήλθε στο γραφείο του ντε Λίου και τον χτύπησε στο κεφάλι μέχρι θανάτου. Μετά, έφυγε ήρεμα, πήγε σπίτι του, και λίγες ώρες αργότερα παραδόθηκε μόνος του στην αστυνομία. Δεν το έκανε εν βρασμώ. Το είχε σχεδιάσει. Και το θεωρούσε πράξη λογική.
Στην απολογία του είπε πως το πανεπιστήμιο χρησιμοποιεί τους φοιτητές ως αναλώσιμα όντα, και πως το ακαδημαϊκό σύστημα οδηγεί ανθρώπους στην τρέλα. Δεν εξέφρασε ποτέ μεταμέλεια. Αντιθέτως, όταν έμεινε φυλακισμένος για επτά χρόνια, αρνήθηκε επανειλημμένα να αποφυλακιστεί υπό όρο επειδή δεν ήθελε να υπογράψει δήλωση τύψεων.
Το 1985 αποφυλακίστηκε πλήρως. Μετά εξαφανίστηκε από τη δημόσια ζωή. Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά πού πήγε. Όμως ο θόρυβος που προκάλεσε δεν ξεχάστηκε. Το Στάνφορντ δεν μίλησε ποτέ επίσημα για το γεγονός. Και οι φοιτητές που ήταν εκεί, θυμούνται ακόμα τις αφίσες με τα αιματηρά πρωτοσέλιδα, ανάμεσα στα μεταπτυχιακά φυλλάδια.
Δεν ήταν απλώς ένας φόνος. Ήταν το ξέσπασμα ενός μυαλού που έλιωνε μέσα στα πιο ήσυχα κτίρια του κόσμου. Και το ερώτημα έμεινε να πλανάται: πότε ένα πανεπιστήμιο γίνεται φυλακή;