Στην Ιαπωνία αν μια εργάσιμη μέρα βρίσκεται ανάμεσα σε δυο εθνικές αργίες τότε και αυτή αυτόματα γίνεται αργία, με νόμο. Πώς αισθάνεσαι τώρα;

Η Ιαπωνία είναι η χώρα του ρομπότ, της πειθαρχίας, των έντονων ρυθμών εργασίας και του απίστευτου σεβασμού. Αλλά είναι και η χώρα που ξέρει πώς να φροντίζει την ψυχική ισορροπία των πολιτών της με έναν τρόπο που μοιάζει σχεδόν… ονειρικός. Ειδικά όταν πρόκειται για αργίες.

Σύμφωνα με τον ιαπωνικό νόμο περί εθνικών αργιών, αν μία εργάσιμη ημέρα πέσει ανάμεσα σε δύο αργίες, τότε γίνεται και αυτή επίσημη αργία. Ονομάζεται “Κρατική Αργία” (Kokumin no Kyūjitsu) και ο σκοπός της είναι να μην “κόβεται” η αίσθηση ξεκούρασης και γιορτής.

Η λογική είναι απλή: αν έχεις αργία τη Δευτέρα και την Τετάρτη, τότε δεν έχει νόημα να πας για δουλειά την Τρίτη. Ο νόμος φροντίζει να γεφυρώσει το κενό, δίνοντάς σου μια συνεχόμενη περίοδο χαλάρωσης. Κανείς δεν ζηλεύει τους Ιάπωνες για τις υπερωρίες τους. Αλλά γι’ αυτό; Ναι.

Ένα γνωστό παράδειγμα αυτής της πρακτικής είναι η 4η Μαΐου, που βρισκόταν ανάμεσα στην Ημέρα του Συντάγματος (3 Μαΐου) και την Ημέρα των Παιδιών (5 Μαΐου). Μέχρι το 2006, η 4η Μαΐου δεν είχε κάποιον συγκεκριμένο εορτασμό, αλλά αναγνωριζόταν ως “Κρατική Αργία” επειδή ήταν ανάμεσα στις δύο.

Αυτό άλλαξε το 2007, όταν η 4η Μαΐου έγινε επισήμως η “Ημέρα του Πρασίνου” (Midori no Hi), ως φόρος τιμής στη φύση. Όμως το πνεύμα του νόμου παρέμεινε: οι Ιάπωνες απολαμβάνουν τις αργίες τους όχι με το σταγονόμετρο, αλλά με σεβασμό στην ανθρώπινη ανάγκη για ανάπαυση.

Ο νόμος αυτός δεν βασίζεται σε οικονομική σκοπιμότητα αλλά σε φιλοσοφία. Είναι η ιδέα ότι η ξεκούραση δεν είναι απλώς δικαίωμα. Είναι αναγκαία προϋπόθεση για να δουλεύεις καλύτερα, να ζεις καλύτερα, να σκέφτεσαι καθαρότερα. Κι αν αυτό δεν είναι κοινωνική ωριμότητα, τότε τι είναι;