Τα δύο πασίγνωστα ελληνικά τραγούδια της Φουρέιρα και του Ρέμου που πήγαν Eurovision με Ισραήλ και Ιταλία
Δύο από τα πιο γνωστά ελληνικά τραγούδια ξεκίνησαν από την Eurovision – αλλά όχι για την Ελλάδα.
Δεν θα το μάθαινες ποτέ αν δεν έψαχνες βαθιά. Γιατί και τα δύο έγιναν τόσο μεγάλες ελληνικές επιτυχίες, που το μυαλό σου δεν θα πήγαινε πως κάποτε, σε μια σκηνή της Eurovision, τα τραγουδούσαν άλλοι – και μάλιστα για άλλες χώρες. Κι όμως, τόσο το «Στο Θεό με πάει» της Φουρέιρα όσο και το «Όλα περνούν» του Ρέμου έχουν τις ρίζες τους εκτός Ελλάδας. Στο Ισραήλ και την Ιταλία.
Το «Στο Θεό με πάει» δεν γράφτηκε ποτέ για τη Φουρέιρα. Το πρωτότυπο ήταν το «Golden Boy», που τραγούδησε το 2015 ο Nadav Guedj για λογαριασμό του Ισραήλ στη σκηνή της Eurovision στη Βιέννη. Το κομμάτι είχε ξέφρενο ρυθμό, στίχους στα αγγλικά, και μια βαλκανικο-μεσογειακή ενέργεια που παρέσυρε το κοινό. Ήρθε 9ο στον τελικό, αλλά πρώτο σε αποδοχή στις βραδινές playlist. Η ελληνική του μεταφορά, με τη φωνή και τη σκηνική παρουσία της Ελένης Φουρέιρα, έγινε κάτι παραπάνω από διασκευή. Έγινε νέα επιτυχία – τόσο δυνατή, που οι περισσότεροι δεν έμαθαν ποτέ την προέλευσή της.
Το ίδιο συνέβη και με το «Όλα περνούν» του Αντώνη Ρέμου. Πίσω από την εκφραστική του ερμηνεία και τον σπαρακτικό στίχο, κρυβόταν ένα ιταλικό αριστούργημα. Το πρωτότυπο τραγούδι είναι το «Grande Amore», των Il Volo, της τενόρο-ποπ τριάδας που εκπροσώπησε την Ιταλία στην Eurovision 2015. Το τραγούδι έκανε πάταγο. Ήρθε 3ο στον τελικό, αλλά ήταν πρώτο στην ψηφοφορία του κοινού. Ο Ρέμος πήρε αυτή τη μελωδία, την έντυσε με λόγια που αγγίζουν, και το αποτέλεσμα ήταν μια από τις μεγαλύτερες ραδιοφωνικές επιτυχίες της χρονιάς. Και πάλι, ελάχιστοι συνδύασαν πως άκουγαν έναν πρώην ευρωπαϊκό «ύμνο».
Δύο τραγούδια. Δύο ξένες χώρες. Δύο σκηνές της Eurovision. Και όμως, στην Ελλάδα δεν ήρθαν ως ξένες αναμνήσεις, αλλά ως καινούργια, οικεία κομμάτια. Γιατί όταν μια μελωδία χτυπά την καρδιά, λίγη σημασία έχει πού γεννήθηκε. Αρκεί που βρήκε το κοινό της.
Δείτε τα ξένα τραγούδια
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
