Τι έφαγαν στο Δείπνο των Τριών Αυτοκρατόρων που κράτησε 8 ώρες και ήταν ένα από τα πιο πολυτελή και ακριβότερα γεύματα όλων των εποχών
Ήταν το πιο μεγαλοπρεπές δείπνο του 19ου αιώνα. Διήρκεσε 8 ώρες, είχε 16 πιάτα και κρασιά από τον 18ο αιώνα. Το μενού διασώθηκε, γιατί τίποτα σε αυτό δεν ήταν απλό.
Ήταν 7 Ιουνίου 1867. Η Παγκόσμια Έκθεση στο Παρίσι συγκέντρωνε βασιλείς, αυτοκράτορες και εφευρέτες από όλον τον κόσμο. Αλλά εκείνο το βράδυ, σε ένα σαλόνι του διάσημου Café Anglais, γράφτηκε ιστορία: τρεις αυτοκράτορες κάθισαν στο ίδιο τραπέζι, και ο κόσμος της γαστρονομίας δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος.
Ο Αλέξανδρος Β’ της Ρωσίας, ο γιος του Νικόλαος (μελλοντικός τσάρος) και ο Φραγκίσκος Ιωσήφ της Αυστροουγγαρίας βρέθηκαν για ένα γεύμα που θα κρατούσε 8 συνεχόμενες ώρες. Ο σεφ Adolphe Dugléré, από τους πιο λαμπρούς της εποχής, είχε μόνο μία οδηγία: να δημιουργήσει κάτι που δεν θα ξεχνιόταν ποτέ.
Το μενού περιλάμβανε 16 πιάτα, σερβιρισμένα με μαθηματική ακρίβεια και σε απόλυτη σιγή από δεκάδες σερβιτόρους με λευκά γάντια. Ανάμεσά τους:
Potage impératrice: κρεμώδης σούπα με τρούφα και πέρκα.
Turbot sauce hollandaise: καλκάνι μαγειρεμένο σε κρασί, με πλούσια ολανδέζικη σάλτσα.
Suprême de volaille Jeannette: φιλέτο κοτόπουλου γεμισμένο με πάπια και τρούφα.
Filets de bécasse: φιλέτα μπεκάτσας, σε σάλτσα Μαδέρα.
Sorbet au marasquin: σορμπέ κερασιού, για να καθαρίσει ο ουρανίσκος.
Pêches à la Condé: ροδάκινα με γλυκό κρασί και βανίλια, σερβιρισμένα σε κρυστάλλινα μπολ με παγωμένο σιρόπι.
Και όλα αυτά, συνοδευόμενα από κρασιά όπως Château Margaux 1847, Champagne Roederer, και Madeira 1810. Δεν υπήρχε περιορισμός — ούτε στην ποσότητα, ούτε στην πολυτέλεια. Κάθε ποτήρι ήταν διαφορετικό. Κάθε μαχαιροπίρουνο σκαλισμένο στο χέρι. Όλα έπρεπε να είναι αντάξια του αίματος των καλεσμένων.
Ο σερβιτόρος που επιτηρούσε την αίθουσα ήταν επίσης εντολή του σεφ να μην μιλάει καθόλου, εκτός αν τον ρωτούσαν. Το μόνο που ακουγόταν ήταν τα μαχαιροπίρουνα και ο ελαφρύς ψίθυρος των κυρίων του κόσμου.
Το δείπνο τελείωσε μετά τα μεσάνυχτα. Οι καλεσμένοι έφυγαν χωρίς επισημότητες, σαν να είχαν ζήσει κάτι τόσο μεγάλο που δεν χωρούσε σε λέξεις. Κανείς δεν είπε πολλά. Ούτε χρειάστηκε. Το δείπνο αυτό ονομάστηκε «Le Dîner des Trois Empereurs» και έχει μείνει στην Ιστορία ως το απόλυτο σύμβολο της γαλλικής υψηλής γαστρονομίας.
Ένα αυθεντικό μενού του δείπνου έχει διασωθεί και βρίσκεται σήμερα σε προθήκη στο La Tour d’Argent, το διάσημο εστιατόριο του Παρισιού. Είναι χειρόγραφο, κομψό, και μοιάζει περισσότερο με βασιλικό έγγραφο παρά με λίστα φαγητών. Γιατί δεν ήταν δείπνο. Ήταν αυτοκρατορική τελετή μεταμφιεσμένη σε τραπέζι.