Την ακούς να τραγουδάει και νιώθεις το τραγούδι να έχει γραφτεί για σένα προσωπικά, έχουν πει για την κορυφαία Ελληνίδα τραγουδίστρια

Η Χάρις Αλεξίου δεν είναι απλώς μια σπουδαία ερμηνεύτρια, είναι μια φωνή που έχει σημαδέψει γενιές. Κάθε τραγούδι της μοιάζει να μιλάει προσωπικά στον ακροατή, να γίνεται κομμάτι της ζωής του, να αφηγείται τις πιο έντονες στιγμές του. Όταν τραγουδά, το κάνει με έναν τρόπο που σε κάνει να νιώθεις ότι ο στίχος γράφτηκε ειδικά για σένα. Δεν είναι τυχαίο που ακόμα και οι κορυφαίοι του ελληνικού τραγουδιού μιλούν για εκείνη με δέος.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε πει πως η Χαρούλα Αλεξίου «κάνει τα τραγούδια ιστορία προσωπική του καθενός». Ο Μάνος Χατζιδάκις τη συνέκρινε με τη Μπάρμπαρα Στρέιζαντ. Ο Ζυλ Ντασέν την κατέταξε στις τρεις κορυφαίες τραγουδίστριες που είχε ακούσει ποτέ. Η Δήμητρα Γαλάνη τη χαρακτήρισε «μάνα, αδερφή και ψυχή αυτού του λαού». Αυτά δεν είναι απλές φιλοφρονήσεις. Είναι η αναγνώριση ενός μοναδικού ταλέντου που υπερβαίνει τα σύνορα του ελληνικού τραγουδιού.

Η διαδρομή της ξεκίνησε σε μια εποχή όπου η ελληνική μουσική σκηνή αναζητούσε νέες φωνές, φρέσκες αλλά με ρίζες βαθιά στο λαϊκό τραγούδι. Η Αλεξίου εμφανίστηκε στα πρώτα της βήματα δίπλα σε ονόματα όπως ο Γιώργος Νταλάρας και η Δήμητρα Γαλάνη, όμως δεν άργησε να ξεχωρίσει. Με τη «Μικρά Ασία» του Απόστολου Καλδάρα καθιερώθηκε αμέσως ως ερμηνεύτρια με ξεχωριστό στίγμα, ενώ τα επόμενα χρόνια η πορεία της έγινε μια αδιάκοπη αλληλουχία θρυλικών δίσκων.

Η δύναμη της φωνής της δεν περιορίστηκε στο λαϊκό τραγούδι. Από τα ρεμπέτικα μέχρι το έντεχνο, από τις μπαλάντες μέχρι τους αυτοσχεδιασμούς με jazz και world music επιρροές, η Χαρούλα ήξερε πάντα να προσαρμόζεται χωρίς να προδίδει ποτέ την ψυχή της μουσικής της. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90, τόλμησε και έφερε μια νέα αισθητική στο ελληνικό τραγούδι, συνεργαζόμενη με καλλιτέχνες όπως ο Νίκος Αντύπας και η Λίνα Νικολακοπούλου. Το «Δι’ Ευχών» και το «Οδός Νεφέλης ’88» έφεραν έναν καινούργιο ήχο, όπου το ελληνικό τραγούδι συνάντησε τον ηλεκτρικό ήχο και τη μελωδία που δεν γνώριζε σύνορα.

Στις συναυλίες της, το κοινό δεν τραγουδά απλώς μαζί της – συγκινείται, δακρύζει, γελάει. Η σκηνή είναι ο φυσικός της χώρος. Εκεί όπου η μουσική της γίνεται ζωντανή ιστορία, γεμάτη συναίσθημα. Στο Παλλάς, στο Ολυμπιακό Στάδιο, στο Ηρώδειο, στην Ολυμπία του Παρισιού, στις σκηνές του εξωτερικού, όπου κι αν τραγούδησε, η Χάρις Αλεξίου δεν ήταν απλώς μια Ελληνίδα τραγουδίστρια. Ήταν μια παγκόσμια καλλιτέχνις που κουβαλούσε στις φωνητικές της χορδές τη μνήμη και το συναίσθημα ενός ολόκληρου λαού.

Ακόμα και η απόφασή της να αποσυρθεί από τις ζωντανές εμφανίσεις το 2020 δείχνει το σεβασμό που έχει για το ίδιο της το έργο. «Δεν με ακούει η φωνή μου» είπε, αρνούμενη να συνεχίσει αν δεν μπορεί να δώσει τον καλύτερό της εαυτό. Όμως η φωνή της είναι ήδη αθάνατη. Μέσα από δεκάδες ηχογραφήσεις, μέσα από τραγούδια που έχουν αγαπηθεί όσο λίγα, μέσα από τις στιγμές που σημάδεψαν γενιές ολόκληρες. Η Χάρις Αλεξίου δεν ήταν ποτέ μια απλή τραγουδίστρια. Ήταν – και παραμένει – η φωνή που έδωσε ψυχή στις πιο προσωπικές στιγμές όλων μας.