Την έκαναν το πασίγνωστο cartoon χωρίς τη θέλησή της, στο δικαστήριο όμως έχασε γιατί και αυτή είχε αντιγράψει

Το 1930, οι κινηματογράφοι άρχισαν να γεμίζουν από ένα ασπρόμαυρο κορίτσι με τεράστια μάτια, baby voice, φουσκωτά μαλλιά και μικροσκοπικό φόρεμα. Τη λέγανε Betty Boop. Έμοιαζε τόσο πολύ με την τραγουδίστρια Helen Kane, που όλοι υπέθεσαν πως ήταν βασισμένη σ’ αυτήν. Και είχαν δίκιο. Μόνο που δεν τη ρώτησε κανείς.

Η Helen Kane ήταν ήδη διάσημη από τα τέλη της δεκαετίας του ’20. Είχε φέρει μόδα το baby-voice τραγούδισμα, με χαρακτηριστικό το «boop-boop-a-doop» στυλ που την έκανε γνωστή ως “Boop Girl”. Όταν όμως εμφανίστηκε η Betty Boop, με την ίδια φωνή, τον ίδιο τρόπο ομιλίας, και σχεδόν το ίδιο πρόσωπο, η Kane θεώρησε ότι την είχαν κλέψει. Το 1932, κατέθεσε αγωγή κατά των Fleischer Studios και της Paramount ζητώντας αποζημίωση και αναγνώριση. Είπε ότι της πήραν το στυλ, τη φωνή, το όνομα, την εικόνα. Και τα έκαναν cartoon.

Όμως στο δικαστήριο αποκαλύφθηκε κάτι που δεν περίμενε. Μάρτυρες υποστήριξαν ότι πριν καν η Kane υιοθετήσει αυτό το στυλ, είχε εμφανιστεί στο Χάρλεμ ένα μικρό μαύρο κορίτσι, η Baby Esther (πραγματικό όνομα: Esther Jones), η οποία τραγουδούσε σε cabarets με το ίδιο ακριβώς στυλ: baby voice, jazz ρυθμό και σκόρπια «boop‑boop» ανάμεσα στις λέξεις. Η Helen Kane είχε δει την Esther να τραγουδάει. Και, όπως φάνηκε, την είχε μιμηθεί.

Οι παραγωγοί του cartoon το εκμεταλλεύτηκαν: το cartoon βασίστηκε πάνω στην Kane, που με τη σειρά της είχε βασιστεί πάνω στην Esther. Στην τελική απόφαση, ο δικαστής έκρινε ότι η Kane δεν μπορούσε να διεκδικήσει κάτι που δεν είχε επινοήσει η ίδια. Ότι είχε χτίσει την καριέρα της πάνω σε ένα στιλ που ήδη υπήρχε – και ότι η ίδια δεν ήταν λιγότερο αντιγραφική από τα Fleischer Studios.

Η Baby Esther, η πραγματική «εφευρέτρια» του boop style, δεν εμφανίστηκε ποτέ στο δικαστήριο. Ούτε πήρε ποτέ πνευματικά δικαιώματα, ούτε έγινε σύμβολο. Ήταν παιδί, γυναίκα και μαύρη – τρεις λέξεις που στην Αμερική του 1928 δεν σου έδιναν πρόσβαση στην ιδιοκτησία του ταλέντου σου. Έγινε σκιά στην υπόθεση. Η φωνή της δεν σταμάτησε να ακούγεται – απλώς ακούστηκε από άλλους.

Έτσι γεννήθηκε η Betty Boop. Όχι από δημιουργία, αλλά από αλυσιδωτή αντιγραφή. Έγινε σύμβολο θηλυκότητας, σεξουαλικής αφέλειας και cartoon μοντερνισμού. Πίσω της όμως υπάρχει μια γυναίκα που δεν ρωτήθηκε ποτέ, κι άλλη μία που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ.