Την ήξεραν και οι πέτρες αλλά ντυνόταν άντρας για να τραγουδήσει επειδή ένα μαύρο πνεύμα κατοικούσε μέσα της

Στη δεκαετία του 1970, η Joni Mitchell, ήδη καταξιωμένη καλλιτέχνιδα, παρουσίασε στο κοινό έναν εναλλακτικό εαυτό: τον “Art Nouveau”. Αυτός ο χαρακτήρας, ένας μαύρος άντρας με ρετρό ντύσιμο, δεν ήταν απλώς μια σκηνική περσόνα, αλλά μια βαθιά έκφραση της εσωτερικής της ταυτότητας. Η Mitchell ένιωθε ότι μέσα της κατοικούσε ένα “μαύρο πνεύμα”, μια αίσθηση που την ώθησε να εξερευνήσει και να ενσαρκώσει αυτή την πλευρά της μέσω του Art Nouveau.

Η δημιουργία αυτού του alter ego δεν ήταν επιφανειακή. Η Mitchell εμφανιζόταν δημόσια ως Art Nouveau, μελετώντας τις κινήσεις, τη φωνή και την παρουσία του χαρακτήρα, επιδιώκοντας να κατανοήσει και να εκφράσει την ουσία αυτού του “μαύρου πνεύματος” που αισθανόταν μέσα της. Αυτή η μεταμόρφωση δεν περιοριζόταν στη σκηνή, αλλά επεκτεινόταν και στην καθημερινότητά της, με την ίδια να υιοθετεί τον ρόλο σε διάφορες περιστάσεις.

Ωστόσο, αυτή η επιλογή προκάλεσε αντιδράσεις. Η χρήση του blackface, ακόμα και με καλλιτεχνικές προθέσεις, φέρει ένα βαρύ ιστορικό φορτίο, συνδεδεμένο με περιόδους ρατσισμού και γελοιοποίησης των μαύρων κοινοτήτων. Πολλοί θεώρησαν ότι η προσέγγιση της Mitchell ήταν ακατάλληλη και προσβλητική, ανεξάρτητα από τις προθέσεις της.

Παρά τις αντιδράσεις, η Mitchell υπερασπίστηκε την επιλογή της, υποστηρίζοντας ότι η δημιουργία του Art Nouveau ήταν μια ειλικρινής προσπάθεια εξερεύνησης της ταυτότητάς της και έκφρασης της σύνδεσής της με την αφροαμερικανική κουλτούρα. Για εκείνη, δεν ήταν απλώς μια μεταμφίεση, αλλά μια βαθιά προσωπική αναζήτηση και καλλιτεχνική έκφραση.