Την πέταξαν έξω από το σχολείο και της είπαν πως δεν θα ξανατραγουδήσει. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να μην ξέρει σήμερα τα τραγούδια της.

Γεννήθηκε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης και μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια. Ο πατέρας της τους παράτησε, η μητέρα της πάλευε με τρεις δουλειές, και η Cyndi Lauper ήταν το αλλοπρόσαλλο κορίτσι με τα κοντά μαλλιά, τις τρύπιες κάλτσες και τις φωνές που δεν ταίριαζαν πουθενά. Στα 17 της το έσκασε από το σπίτι. Κοιμόταν όπου έβρισκε και καθάριζε τουαλέτες για να ζήσει.

Άρχισε να χάνει τη φωνή της. Έμεινε άφωνη για έναν χρόνο. Οι γιατροί της είπαν να ξεχάσει το τραγούδι. Ήταν κατεστραμμένη. Εκείνη έκλαψε, πείσμωσε, βρήκε μια δασκάλα φωνητικής και ξαναέμαθε να τραγουδά από την αρχή. Δεν ήταν εύκολο. Δούλευε μέρα-νύχτα σε μαγαζιά για να πληρώνει τα μαθήματα. Αλλά δεν σταμάτησε.

Μπήκε σε συγκρότημα. Οι Blue Angel έκαναν έναν δίσκο και διαλύθηκαν. Η Lauper έμεινε χρεωμένη και κυρήχθηκε σε πτώχευση. Έκρυβε την ταυτότητά της και δούλευε ταμίας με ψεύτικο όνομα. Δεν την αναγνώριζαν, αλλά εκείνη ήξερε ποια ήταν. Και ήξερε ότι η φωνή της άξιζε δεύτερη ευκαιρία.

Ένας μάνατζερ, ο David Wolff, πίστεψε σε αυτήν. Την έστειλε στη δισκογραφική Portrait. Το 1983 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ: “She’s So Unusual”. Το εξώφυλλο, η φωνή, το στυλ, όλα ήταν αλλόκοτα. Αλλά η μουσική ήταν καταιγιστική. Οι γυναίκες είδαν μια σαν κι αυτές. Οι άντρες δεν ήξεραν πώς να την τοποθετήσουν. Και η ποπ δεν θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια.

Το “Girls Just Want to Have Fun” έγινε ύμνος. Το “Time After Time” συγκίνησε τα πάντα. Έσπασε ρεκόρ. Ήταν η πρώτη γυναίκα που έβαλε τέσσερα τραγούδια από το ντεμπούτο της στο Top 5 των ΗΠΑ. Και το κορίτσι που καθάριζε τουαλέτες, είχε γίνει η φωνή μιας γενιάς.

Η Lauper δεν έγινε ποτέ αυτό που ήθελαν. Δεν ήταν απλά τραγουδίστρια. Ήταν ακτιβίστρια, επαναστάτρια, ειλικρινής. Πάλευε για τα ανθρώπινα δικαιώματα πολύ πριν το κάνουν άλλοι. Ίδρυσε οργανώσεις για άστεγους ΛΟΑΤΚΙ+ νέους, έδινε λεφτά, έδινε χρόνο, έδινε φωνή σε όσους δεν είχαν.

Το 2013 πήρε βραβείο Tony για το “Kinky Boots”. Είχε φτάσει στην κορυφή με έναν τρόπο που κανείς δεν είχε διανοηθεί. Όχι με συμμόρφωση, αλλά με επιμονή. Όχι με σχέδιο, αλλά με ταλέντο. Όχι με παρακάλια, αλλά με φωνή. Τη φωνή που της είπαν να ξεχάσει. Που δεν την ξέχασε ποτέ κανείς.