Της έλεγαν να αλλάξει μύτη και όνομα γιατί ήταν πολύ άσχημη για να γίνει σταρ. Δεν άλλαξε τίποτα και την έμαθε όλος ο πλανήτης
Φτωχή, περιφρονημένη και “πολύ άσχημη για να γίνει σταρ”. Η Barbra Streisand δεν άλλαξε τίποτα.
Στην πρώτη της εμφάνιση σε οντισιόν, την κοίταξαν και γέλασαν. Είπαν πως έχει μεγάλη μύτη, ακατάστατα μαλλιά, και φωνή που δεν ταιριάζει με τίποτα. Ήταν μόλις 16, φτωχή, χωρίς δικό της σπίτι, με ένα ράντζο που κουβαλούσε από φίλο σε φίλο. Και το μόνο που είχε ήταν ένα όνειρο: να γίνει σταρ.
Το κανονικό της όνομα ήταν Barbara, αλλά όταν της πρότειναν να το αλλάξει τελείως, σε κάτι πιο «εμπορικό», εκείνη απλώς έβγαλε το δεύτερο «a». Έτσι γεννήθηκε η Barbra. Δεν δέχτηκε να αλλάξει τίποτα άλλο. Ούτε τη μύτη της, ούτε τα μαλλιά, ούτε τη φωνή της, ούτε τα ρούχα της. Επέμενε πως έτσι είναι, κι έτσι θα την ακούσει ο κόσμος.
Προερχόταν από φτωχή εβραϊκή οικογένεια στο Μπρούκλιν. Ο πατέρας της πέθανε όταν ήταν μωρό. Η μητέρα της δεν μπορούσε να της δώσει την αγάπη που ζητούσε. Της έδινε μόνο φαγητό και κριτική. Η Barbra ήθελε κάτι παραπάνω: να την αναγνωρίσουν. Όχι να την αγαπήσουν, αλλά να την χειροκροτήσουν.
Κοιμόταν όπου έβρισκε και εργαζόταν ό,τι βρισκόταν. Ήταν αόρατη, περιθωριοποιημένη, και πάντα μόνη. Αλλά όταν άνοιγε το στόμα της και τραγουδούσε, οι πάντες σώπαιναν. Στο πρώτο της ερασιτεχνικό σόου, το κοινό σάστισε. Από εκείνο το βράδυ, δεν ξαναγύρισε ποτέ στο Μπρούκλιν.
Της έλεγαν να κάνει πλαστική. Εκείνη αρνήθηκε. Της έλεγαν πως δεν έχει φάτσα για τηλεόραση. Εκείνη είπε, «δεν είμαι για την κάμερα, είμαι για το αυτί». Όταν υπέγραψε με δισκογραφική, δέχτηκε να πληρώνεται λιγότερο για να κρατήσει το δικαίωμα να διαλέγει τα τραγούδια της. Ήταν 21. Και ήδη αδιαπραγμάτευτη.
Έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε Όσκαρ τραγουδιού ως συνθέτρια. Η πρώτη γυναίκα που σκηνοθέτησε, έγραψε, πρωταγωνίστησε και παρήγαγε μεγάλη κινηματογραφική ταινία. Το όνομά της μπήκε σε όλα τα charts, και κάθε δεκαετία από τότε είχε τουλάχιστον ένα άλμπουμ στο Νο1. Κάτι που δεν έχει καταφέρει κανείς άλλος.
Και το πρόσωπό της; Δεν άλλαξε ποτέ. Η ίδια μύτη, τα ίδια μάτια, η ίδια φωνή. Αυτή που τους φαινόταν ακατάλληλη για εξώφυλλο, έγινε το πρόσωπο που φωτογραφήθηκε περισσότερο από κάθε άλλη σταρ της γενιάς της.
Όταν τη ρώτησαν γιατί δεν άλλαξε ποτέ τίποτα, απάντησε: «Γιατί αν άλλαζα, δεν θα ήμουν εγώ. Κι εγώ ήξερα ότι αργά ή γρήγορα, κάποιος θα με άκουγε. Όχι θα με δει. Θα με ακούσει».
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
