Της ζήτησαν να πει ένα demo αλλά δεν ήξερε ότι μόλις ξεκινούσε η ιστορία της πιο πετυχημένης Ελληνίδας τραγουδίστριας της γενιάς της
Το «Οπα Οπα» ηχογραφήθηκε για πλάκα. Κι όμως, αυτό το demo ήταν το πρώτο βήμα για να ξεκινήσει ο μύθος της Έλενας Παπαρίζου.
Στην αρχή ήταν μόνο για δοκιμή. Ένα demo, για κάτι που δεν φαινόταν να έχει συνέχεια. Δεν ήταν καν μόνη της. Ήταν με τον φίλο της, τον Νίκο Παναγιωτίδη. Ήταν παιδιά μεταναστών στη Σουηδία. Μεγαλωμένοι ανάμεσα σε δύο κόσμους — τη μελωδία των παραδοσιακών ελληνικών γιορτών και τη σουηδική pop που έπαιζε στα ραδιόφωνα.
Η Έλενα Παπαρίζου είχε ήδη μέσα της τη φωτιά της μουσικής. Είχε ασχοληθεί με ομάδες χορού, θέατρο, φωνητική. Τίποτα όμως δεν προμήνυε αυτό που θα ερχόταν. Όταν της πρότειναν να δανείσει τη φωνή της για μια πρόχειρη ηχογράφηση — ένα ελληνικό τραγούδι, έτσι για πλάκα — είπε «ναι» χωρίς πολλή σκέψη.
Το τραγούδι ήταν το «Οπα Οπα». Ένα έντονο λαϊκό κομμάτι, με ανατολίτικο χρώμα και κλαρίνο, του Νότη Σφακιανάκη. Κανείς δεν το φανταζόταν να παίζει σε σουηδικά clubs. Κι όμως. Το ηχογράφησαν. Ένας Σουηδός παραγωγός το άκουσε και… κόλλησε.
«Έχετε κάτι». Δεν ήξερε πώς να το περιγράψει, αλλά το ένιωθε. Και τους πρότεινε να φτιάξουν κάτι μαζί. Ένα ντουέτο. Ένα όνομα. Μια εικόνα. Έτσι γεννήθηκαν οι Antique. Ένα ελληνικό συγκρότημα που ξεκίνησε στη Σουηδία. Ο ήχος τους ήταν μίξη παραδοσιακού και σύγχρονου. Το «Οπα Οπα» μπήκε στα charts. Όχι μόνο μπήκε — ανέβηκε στο Top 5.
Κανείς δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Ένα ελληνικό τραγούδι, στα ελληνικά, να γίνεται ευρωπαϊκό hit. Να παίζουν bouzouki στα clubs της Στοκχόλμης. Να τραγουδάνε Σουηδοί έφηβοι “Οπα Οπα”. Να βλέπουν ένα κορίτσι με ελληνικές ρίζες και φωτιά στα μάτια να τραγουδάει χωρίς να προσποιείται κάτι άλλο.
Η Παπαρίζου δεν ήταν απλώς η φωνή των Antique. Ήταν ο πυρήνας του ήχου τους. Όσο το συγκρότημα μεγάλωνε, εκείνη εξελισσόταν. Κάθε τραγούδι κι ένα βήμα πιο κοντά στη γυναίκα που θα σάρωνε τη Eurovision το 2005. Αλλά αυτό ήρθε αργότερα.
Εκείνο το πρώτο demo, εκείνο το “Οπα Οπα”, ήταν η σπίθα. Μια στιγμή χωρίς στρατηγική, χωρίς φιλοδοξία, μόνο με αγάπη για τη μουσική. Και γι’ αυτό πέτυχε. Γιατί ήταν αληθινό. Γιατί δεν στήθηκε. Γιατί ξεκίνησε από μια παρέα, δυο φίλους, και μια φωνή που έμελλε να γράψει ιστορία.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
