Το 1931, μια μικρή ομάδα από την Κοκκινιά σόκαρε το Πειραϊκό ποδόσφαιρο και μετά τιμωρήθηκε από την ίδια της την ένωση
Η Άμυνα Κοκκινιάς πήρε το πρωτάθλημα Πειραιά το 1931. Την υποβίβασαν για τυπικούς λόγους, αλλά ούτε ο αντίπαλός της δεν το δέχτηκε. Και η ΕΠΟ την δικαίωσε.
Την έλεγαν «Άμυνα Κοκκινιάς». Ήταν μια ομάδα από τις φτωχογειτονιές του Πειραιά, την εποχή που οι ισχυροί είχαν ονόματα όπως Ολυμπιακός και Εθνικός. Κι όμως, εκείνη τη χρονιά, η Άμυνα όχι μόνο βγήκε πρωταθλήτρια Πειραιά αλλά το έκανε με τρόπο που θα τη θυμούνται για πάντα. Και αμέσως μετά, η ίδια η Ένωση που την αναγνώρισε πρωταθλήτρια, πήγε να την τιμωρήσει. Όχι γιατί έχασε. Αλλά γιατί τόλμησε να κερδίσει.
Ήταν η περίοδος 1930–1931. Οι δυο ισχυρότερες ομάδες της Ε.Π.Σ. Πειραιώς, ο Ολυμπιακός και ο Εθνικός, αποχώρησαν από το τοπικό πρωτάθλημα για να ενταχθούν στην νεοσύστατη Εθνική κατηγορία. Αιτία; Η επανάσταση των μικρών σωματείων, που είχαν καταφέρει να αλλάξουν το Δ.Σ. της Ένωσης και να αυξήσουν τις ομάδες της Α’ κατηγορίας. Οι μεγάλοι δεν ήθελαν να συνυπάρχουν με τους μικρούς και έφυγαν. Κι έτσι, στο πρωτάθλημα Πειραιά έμειναν μόνο δύο ομάδες: η Άμυνα και ο Πειραϊκός.
Οι δύο ομάδες ήρθαν αντιμέτωπες τέσσερις φορές. Οι δύο πρώτες αναμετρήσεις έληξαν ισόπαλες, αλλά στους δύο τελικούς αγώνες που ακολούθησαν, η Άμυνα επικράτησε καθαρά: 4-1 και 2-1. Αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Πειραιώς. Μια ομάδα που δεν περίμενε κανείς. Από μια συνοικία που οι άλλοι δεν έπαιρναν στα σοβαρά. Και όμως, έγινε το απόλυτο φαβορί. Για λίγο.
Λίγο αργότερα, η επιτροπή πρωταθλήματος της ίδιας της Ένωσης, της Ε.Π.Σ. Πειραιώς, αποφάσισε τον υποβιβασμό της Άμυνας. Της αφαιρούσαν το πρωτάθλημα. Όχι γιατί ηττήθηκε, αλλά επειδή, λέει, η τρίτη της ομάδα —η Γ’— δεν έδωσε τρεις αγώνες στο δικό της πρωτάθλημα. Ένα τυπικό άρθρο του καταστατικού, το 61, χρησιμοποιήθηκε για να ακυρωθεί το κατόρθωμα μιας ολόκληρης ομάδας.
Η απόφαση δεν βρήκε σύμφωνο ούτε τον Πειραϊκό, που κανονικά θα γινόταν πρωταθλητής αντί της Άμυνας. Αλλά δεν το δέχτηκε. Η ίδια η ΕΠΟ, η ανώτατη ομοσπονδία, απέρριψε την τιμωρία. Η Άμυνα συνέχισε κανονικά και έδωσε αγώνες διαβάθμισης για να διεκδικήσει την είσοδό της στην Εθνική Κατηγορία του επόμενου έτους. Έχασε από τον Εθνικό. Αλλά είχε ήδη γράψει ιστορία.
Την ίδια χρονιά, καταγράφηκαν κι άλλες σημαντικές εξελίξεις. Νέες ομάδες εμφανίστηκαν στον Πειραιά, όπως ο Ατρόμητος Καμινίων. Άλλες ενώθηκαν μεταξύ τους, όπως η Πειραϊκή και ο Φαληρικός. Η Άμυνα όμως, έμεινε στη μνήμη ως η ομάδα που τα έβαλε με το κατεστημένο, κέρδισε με κόπο, και τιμωρήθηκε όχι γιατί παραβίασε κανόνες αλλά γιατί ξεπέρασε τα όρια που κάποιοι δεν ήθελαν να της επιτρέψουν.
Αν κοιτάξει κανείς βαθύτερα, αυτή δεν είναι απλώς μια ιστορία ποδοσφαίρου. Είναι μια ιστορία ταξικής δυναμικής, μικρών και μεγάλων, συνοικιών που σήκωσαν ανάστημα, και ενώσεων που ήθελαν να κρατήσουν την ισορροπία με οποιοδήποτε κόστος. Η Κοκκινιά δεν πήρε ποτέ εθνικό τίτλο. Αλλά πήρε κάτι ίσως πιο πολύτιμο: την ιστορική δικαίωση.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
