Το 1984 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας άλλαξε την έννοια της υγείας. Πλέον υγεία δεν σημαίνει να έχεις πλήρη ευεξία.
Το 1984 ο ΠΟΥ άλλαξε την έννοια της υγείας. Πλέον, δεν σημαίνει να είσαι τέλειος, αλλά να μπορείς να ζεις, να αντέχεις και να προσαρμόζεσαι.
Από το 1948, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έδινε έναν ορισμό της υγείας που ακουγόταν ιδανικός αλλά ποτέ δεν ήταν ρεαλιστικός. Έλεγε ότι υγεία είναι μια «κατάσταση πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας». Όχι απλώς η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας. Στην πράξη όμως, αυτό σήμαινε ότι σχεδόν κανείς δεν ήταν ποτέ πραγματικά υγιής.
Το 1984, ο ΠΟΥ δεν άλλαξε επίσημα τον ορισμό. Άλλαξε όμως την ερμηνεία του. Είπε πως υγεία δεν είναι πια μια τέλεια κατάσταση, αλλά μια δυνατότητα. Να μπορείς να ζεις. Να λειτουργείς. Να αντέχεις. Να ικανοποιείς τις ανάγκες σου και να προσαρμόζεσαι. Να συνεχίζεις, ακόμα κι όταν όλα δεν είναι ιδανικά.
Από τότε, υγεία σημαίνει ανθεκτικότητα. Δεν χρειάζεται να μην έχεις καμία αρρώστια για να θεωρείσαι υγιής. Αν έχεις διαβήτη αλλά τον διαχειρίζεσαι καλά, αν έχεις αναπηρία αλλά ζεις λειτουργικά, αν έχεις περάσει ψυχικά τραύματα αλλά καταφέρνεις να προχωράς — τότε, ναι, είσαι υγιής. Δεν είσαι τέλειος. Είσαι ικανός.
Το νέο αυτό πλαίσιο άλλαξε την οπτική των γιατρών, των κοινωνιών και των ίδιων των ανθρώπων. Δεν ψάχνουμε πλέον την απόλυτη ευεξία. Αναζητούμε τρόπους να διαχειριζόμαστε τις δυσκολίες, να φροντίζουμε τον εαυτό μας, να συνδεόμαστε με άλλους και να διατηρούμε ποιότητα ζωής. Η υγεία έγινε εργαλείο, όχι στόχος. Πυξίδα, όχι προορισμός.
Σύμφωνα με τον νέο ορισμό, υγεία είναι:
«Η ικανότητα ενός ατόμου να πραγματοποιεί τις φιλοδοξίες του, να ικανοποιεί τις ανάγκες του και να προσαρμόζεται στο περιβάλλον. Είναι πόρος για την καθημερινή ζωή – όχι ο σκοπός της.»
Αυτό σημαίνει πως η υγεία δεν είναι να νιώθεις πάντα υπέροχα. Είναι να έχεις τη δύναμη να σηκωθείς και να συνεχίσεις όταν όλα πάνε στραβά. Να έχεις φωνή, ρόλο, σχέσεις, ελπίδα. Να μην χρειάζεσαι να είσαι τέλειος για να ζήσεις καλά.
Κι αυτό είναι ίσως το πιο υγιές που μπορούμε να ελπίζουμε.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
