Το “Crazy Girl” δεν το τραγούδησε η Λάσκαρη και το όνομα της πραγματικής φωνής δεν γράφτηκε πουθενά
Στην εμβληματική σκηνή της Λάσκαρη με το “Crazy Girl”, η φωνή που ακούγεται δεν είναι δική της.
Η σκηνή είναι από τις πιο εμβληματικές του ελληνικού κινηματογράφου. Η Ζωή Λάσκαρη ανεβαίνει στην πίστα και τραγουδά το “Crazy Girl” μέσα στην ταινία «Οι θαλασσιές οι χάντρες» του Γιάννη Δαλιανίδη. Το τραγούδι θεωρείται μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς. Αλλά το τραγούδι… δεν ήταν δικό της.
Στην πραγματικότητα, η φωνή που ακούγεται στο “Crazy Girl” δεν είναι της Λάσκαρη. Είναι της Αλέκας Κανελλίδου, τότε ακόμα στην αρχή της καριέρας της. Ντουμπλάρισε τη σκηνή στο στούντιο. Τραγούδησε με ένταση, με τεχνική, με προσωπικότητα. Κι όμως, το όνομά της δεν εμφανίστηκε πουθενά στους τίτλους.
Στα credits της ταινίας, η μουσική αποδίδεται στον Μίμη Πλέσσα, οι ηθοποιοί εμφανίζονται κανονικά, αλλά η φωνή πίσω από την πιο δυναμική μουσική στιγμή της ταινίας μένει ανώνυμη. Εκείνη την εποχή, το κοινό πίστευε ότι οι ηθοποιοί τραγουδούσαν οι ίδιοι. Το να αποκαλυφθεί το αντίθετο θεωρούνταν σχεδόν ταμπού.
Η ίδια η Κανελλίδου αποκάλυψε χρόνια αργότερα ότι ήταν εκείνη πίσω από το μικρόφωνο. Δεν της είχε ζητηθεί να εμφανιστεί ως τραγουδίστρια. Ήταν απλώς μια φωνή που ντουμπλάριζε. Ένας “τεχνικός ρόλος” που δεν είχε ακόμα αναγνωριστεί ως δημιουργικός. Παρ’ όλα αυτά, η φωνή της έμεινε για πάντα.
Το ίδιο συνέβη και στην επόμενη ταινία, την «Επιχείρησις Απόλλων», όπου η Κανελλίδου ντουμπλάρει την Έλενα Ναθαναήλ στο τραγούδι “Summer Dream”. Ξανά, δεν γράφτηκε πουθενά. Ξανά, το κοινό πίστεψε ότι η φωνή ανήκε στην πρωταγωνίστρια. Και ξανά, η πραγματική ερμηνεύτρια έμεινε εκτός κάδρου.
Εκείνες οι ερμηνείες ήταν το άτυπο ξεκίνημα μιας μεγάλης φωνής. Μιας τραγουδίστριας που αργότερα θα καθόριζε το ελληνικό ερωτικό τραγούδι, με ύφος μοναδικό. Και όμως, στην πρώτη της επαφή με το κοινό, δεν την γνώρισε κανείς. Τη γνώρισαν μόνο τα αυτιά τους — όχι τα μάτια τους.
Ίσως αυτό είναι το πιο παράδοξο με τη μουσική στον κινηματογράφο: η φωνή μπορεί να σε αγγίξει, να σε σημαδέψει, αλλά να μην σου συστηθεί ποτέ. Κι έτσι, σε μια σκηνή που νομίζαμε ότι βλέπαμε τη Λάσκαρη να τραγουδά, ακούγαμε τη νεαρή Κανελλίδου να μας λέει “Crazy Girl” — χωρίς όνομα.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
