Το μόνο πολεμικό πλοίο που γλίτωσε γιατί είχε καμουφλάζ ζούγκλας. Το έβλεπαν από ψηλά και νόμιζαν ότι είναι βράχος με φοίνικες.

Κανένας δεν περίμενε ότι μέσα στον Ειρηνικό, ανάμεσα σε μικροσκοπικά νησιά, ένας μεταλλικός όγκος με μηχανές και πολυβόλα θα μπορούσε να μεταμφιεστεί σε… βλάστηση. Και όμως, το 1942, το ολλανδικό ναρκαλιευτικό HNLMS Abraham Crijnssen απέδειξε ότι η ευφυΐα μπορεί να σώσει από το θάνατο, όταν τίποτα άλλο δεν έχει απομείνει.

Ήταν το τελευταίο πλοίο που είχε απομείνει ανέπαφο μετά τη συντριβή των Ολλανδών στη Θάλασσα της Ιάβας. Όλα τα υπόλοιπα είχαν καταστραφεί. Οι Ιάπωνες κυριαρχούσαν στον αέρα, η Αυστραλία ήταν μακριά και το πλοίο δεν είχε καμία πιθανότητα επιβίωσης αν έπλεε απλώς στην ανοιχτή θάλασσα.

Το σχέδιο ήταν τρελό. Ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε. Το πλήρωμα κατέβηκε στα γειτονικά νησιά και άρχισε να κόβει κλαδιά, φοίνικες, ρίζες και ολόκληρα φυτά. Τα φόρτωσαν στο πλοίο και τα στερέωσαν πάνω του, καλύπτοντας σχεδόν κάθε του επιφάνεια. Στο κατάστρωμα δεν υπήρχε πια τίποτα που να θυμίζει σκάφος· μόνο πράσινο. Ο μεταλλικός σκελετός βάφτηκε με χρώματα βράχου. Έγινε ό,τι πιο κοντινό σε ακίνητο τροπικό νησάκι μπορούσε να υπάρξει.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, το πλοίο δεν κινιόταν. Στεκόταν ακίνητο δίπλα σε ακτές ή ανοιχτά, με τρόπο που έμοιαζε φυσικός από ψηλά. Τα ιαπωνικά αναγνωριστικά αεροσκάφη που περνούσαν από πάνω το προσπερνούσαν. Δεν έβλεπαν πλοίο. Έβλεπαν έναν σχηματισμό φυτών πάνω σε βράχο.

Μόνο τη νύχτα κινούταν. Ήσυχα. Χωρίς φώτα. Με κατεύθυνση προς τα νότια. Προς την ελευθερία.

Χρειάστηκαν οχτώ νύχτες για να φτάσουν στην Αυστραλία. Το HNLMS Abraham Crijnssen ήταν το μοναδικό πλοίο που διέφυγε από την ολλανδική μοίρα εκείνης της περιοχής. Δεν σώθηκε επειδή ήταν πιο δυνατό. Σώθηκε επειδή σκέφτηκαν σαν επιζώντες. Επειδή έγιναν ένα με τη φύση. Επειδή μετατράπηκαν σε νησί.