Το παιδικό τραγούδι που λέει για τη Λίζι που έδωσε 40 τσεκουριές στη μητέρα της και 41 στον πατέρα της
Η Λίζι δεν καταδικάστηκε ποτέ. Αλλά έμεινε για πάντα το κορίτσι με το τσεκούρι, μέσα σε ένα τραγουδάκι που τραγουδούσαν παιδιά με σκοινάκι.
Πρωί, 4 Αυγούστου 1892. Ο ήχος από το σκοινάκι σκάει στο πεζοδρόμιο του Fall River. Τα κορίτσια γελάνε και τραγουδούν:
«Lizzie Borden took an axe / and gave her mother forty whacks…»
Μέσα σε λίγες λέξεις, ένα τραγούδι για παιδιά κουβαλά μία από τις πιο βάναυσες δολοφονίες στην αμερικανική ιστορία.
Η Lizzie Borden ζούσε με τον πλούσιο αλλά αυστηρό πατέρα της και την αντιπαθητική μητριά της, την οποία αποκαλούσε μόνο “Mrs. Borden”. Το σπίτι τους δεν είχε ούτε καν τουαλέτα, παρά την τεράστια περιουσία του πατέρα της. Λίγες μέρες πριν το έγκλημα, η Λίζι είχε θυμώσει γιατί ο πατέρας τους είχε χαρίσει ακίνητο στην αδερφή της μητριάς. Η ένταση στο σπίτι ήταν αποπνικτική. Και τα περιστέρια που η ίδια είχε φροντίσει, ο πατέρας της τα είχε σκοτώσει με τσεκούρι.
Το πρωί του εγκλήματος, η μητριά της βρέθηκε πεσμένη στο πάτωμα, χτυπημένη στο κεφάλι 18 φορές με αιχμηρό αντικείμενο. Λίγη ώρα μετά, ο πατέρας της γύρισε σπίτι. Ξάπλωσε στον καναπέ και δεν ξύπνησε ποτέ. Ένα τσεκούρι διέλυσε το πρόσωπό του με 11 χτυπήματα. Οι πληγές του ακόμη αιμορραγούσαν όταν η Lizzie φώναξε: «Μάγκι! Έλα γρήγορα! Ο πατέρας είναι νεκρός!»
Το τραγούδι λέει:
«…When she saw what she had done / she gave her father forty-one.»
Στην πραγματικότητα, οι τσεκουριές ήταν λιγότερες. Αλλά η φρίκη είχε περάσει ήδη στη λαϊκή φαντασία. Και εκεί θα έμενε.
Η δίκη της Lizzie έγινε πρωτοσέλιδο. Δεν υπήρχαν ματωμένα ρούχα. Ούτε το όπλο βρέθηκε ποτέ επίσημα. Κι όμως, όλοι ήξεραν. Την είδαν να καίει ένα φόρεμα λίγες μέρες μετά. Είπε πως είχε πέσει πάνω σε μπογιά. Κανείς δεν τη σταμάτησε. Στο δικαστήριο, όταν της έδειξαν τα κρανία των γονιών της, λιποθύμησε.
Μετά την αθώωσή της, η κοινωνία δεν την ξέχασε ποτέ. Την απέφευγαν στους δρόμους. Τα παιδιά συνέχιζαν να τραγουδούν για εκείνη:
«Andrew Borden now is dead / Lizzie hit him on the head…»
Έζησε σε μια έπαυλη μόνη της, με υπηρέτες αλλά χωρίς φίλους. Πέθανε από πνευμονία, ξεχασμένη αλλά πάντα ύποπτη. Δίπλα στον τάφο της, σήμερα, αφήνουν μικρά τσεκούρια από παιχνίδι.
Η ρίμα έμεινε. Οι αριθμοί μεγάλωσαν. Και η Λίζι έγινε θρύλος — όχι επειδή καταδικάστηκε, αλλά επειδή η Αμερική δεν πίστεψε ποτέ την αθώωσή της.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
