Το ζώο-θαύμα που μένει για πάντα νέο, γιατρεύει τον εαυτό του και έχει χαθεί από τη φύση

Στα νερά της αρχαίας λίμνης Σοτσιμίλκο, κάτω από τη σημερινή Πόλη του Μεξικού, ένα αμφίβιο υπήρξε πιο κοντά στη μαγεία απ’ ό,τι κάθε άλλο πλάσμα. Το αξολότλ. Ζώο σχεδόν μυθολογικό, που κατάφερε να νικήσει το χρόνο: δεν μεταμορφώνεται ποτέ σε σαλαμάνδρα, όπως θα έπρεπε, αλλά μένει για πάντα παιδί. Μια αιώνια προνύμφη με βράγχια που μοιάζουν με φτερά και βλέμμα εξωπραγματικό. Αν χάσει ένα πόδι, το ξαναφτιάχνει. Αν τραυματιστεί, επουλώνεται χωρίς ουλές. Αν κοπεί το νωτιαίο του μυελό, τον αναγεννά.

Ήταν το ιερό ζώο των Αζτέκων. Σύμβολο μεταμόρφωσης και αντίστασης στο θάνατο. Τροφή αλλά και θεός. Ο θεός Σόλοτλ, ψυχοπομπός των νεκρών και αδελφός του φωτεινού Κετζαλκόατλ, λέγεται ότι μεταμορφώθηκε σε αυτό για να γλιτώσει τη θυσία. Από τότε το αξολότλ έμεινε μετέωρο, ανάμεσα σε δύο κόσμους: τον υδάτινο και τον γήινο, το παιδικό και το ενήλικο, τη ζωή και τον θάνατο.

Σήμερα, το θαύμα αυτό δεν υπάρχει πια στη φύση. Οι λίμνες που το γέννησαν έχουν αποξηρανθεί. Τα νερά τους γέμισαν σκουπίδια, τιλάπιες και τσιπούρες. Το τελευταίο καταγεγραμμένο άγριο αξολότλ εντοπίστηκε πριν χρόνια. Οι επιστήμονες δεν βρίσκουν κανένα. Υπάρχει μόνο στα ενυδρεία, σε εργαστήρια γενετικής και σε κάποιες βιτρίνες pet shop.

Όμως ακόμα κρατά ένα μυστικό που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Οι γιατροί προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν τον τρόπο που αναγεννά ολόκληρα μέλη, να μεταφέρουν αυτή τη γνώση στους ανθρώπους. Το DNA του μοιάζει με έναν θησαυρό που η φύση έκρυψε σε ένα παιδικό σώμα. Αν καταφέρουμε να διαβάσουμε την ιστορία του, ίσως γιατρευτούμε κι εμείς. Από τις πληγές μας. Από τον χρόνο. Από το θάνατο.

Μέχρι τότε, το αξολότλ είναι μια χαμένη υπόσχεση. Ένα πλάσμα που δεν μεγάλωσε ποτέ, και χάθηκε πριν γεράσει.