Τον έστειλαν να πεθάνει εκεί. Σήμερα είναι το πιο απομονωμένο νησί του κόσμου με μια χελώνα 190 ετών

Βρίσκεται χαμένο στη μέση του Νότιου Ατλαντικού, 2.000 χιλιόμετρα από οποιαδήποτε ήπειρο. Η Αγία Ελένη, ένα ηφαιστειογενές νησί με λιγότερους από 4.500 κατοίκους, έχει καταφέρει να κρατήσει τον εαυτό της εκτός του παγκόσμιου ρυθμού. Δεν έχει στρατό, δεν έχει εγκληματικότητα, δεν είχε ποτέ AIDS, και έχει μόνο έναν δρόμο. Μα πάνω απ’ όλα, είναι το νησί όπου εξορίστηκε ο πιο ισχυρός άνθρωπος της Ευρώπης. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης.

Μετά την ήττα του στο Βατερλό το 1815, η Βρετανική Αυτοκρατορία δεν ήθελε πια να ρισκάρει άλλη επιστροφή του. Τον έστειλαν στην Αγία Ελένη. Δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής. Η πλησιέστερη ακτή ήταν πάνω από 10 μέρες ταξίδι με πλοίο. Ο Ναπολέων πέρασε τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής του στην Οικία Λόνγκγουντ, κοιτώντας από το παράθυρο τα σύννεφα να κατεβαίνουν πάνω από τα απόκρημνα βράχια. Πέθανε το 1821 και τάφηκε εκεί. Για 37 χρόνια η σορός του έμεινε θαμμένη σε γη που δεν ήταν δική του.

Το νησί όμως δεν έγινε γνωστό μόνο για την εξορία. Έγινε συνώνυμο της απομόνωσης. Το πιο απομονωμένο κατοικημένο σημείο του κόσμου, χωρίς αεροδρόμιο μέχρι το 2017. Μέχρι τότε, οι μόνοι τρόποι πρόσβασης ήταν ένα πλοίο κάθε τρεις εβδομάδες, από το Κέιπ Τάουν. Δεν υπήρχε τουρισμός, δεν υπήρχε νυχτερινή ζωή, ούτε μαζική κουλτούρα. Υπήρχε μόνο ένας ρυθμός: αργός, αρχαίος, και σχεδόν ξεχασμένος.

Εκεί, σε μια ήσυχη αυλή του κυβερνήτη, ζει ένας γίγαντας. Η χελώνα Τζόναθαν. Γεννημένη περίπου το 1832, θεωρείται το γηραιότερο χερσαίο ζώο στον πλανήτη. Έχει ζήσει σε τέσσερις αιώνες. Έχει δει βασιλείς να ανεβαίνουν και να πέφτουν, πολέμους να ξεσπούν και να τελειώνουν, και κυβερνήσεις να αλλάζουν χωρίς καν να αλλάξει νησί. Ο Τζόναθαν είναι το ζωντανό σύμβολο της επιμονής του χρόνου. Οι κάτοικοι λένε ότι δεν έχει σταματήσει ποτέ να τρώει μαρούλι, ακόμα κι όταν φυσάει τόσο δυνατά που δεν ακούς ούτε τη φωνή σου.

Η Αγία Ελένη, με πρωτεύουσα το Τζέιμσταουν, έχει σήμερα εκλεγμένη κυβέρνηση και ραδιόφωνο που μεταδίδει τοπικά νέα και τραγούδια της δεκαετίας του ’80. Οι άνθρωποι εκεί λένε καλημέρα κοιτώντας στα μάτια και συζητούν για τον καιρό σαν να κρίνεται απ’ αυτό η παγκόσμια ειρήνη. Το μοναδικό τους super market κλείνει νωρίς και το αεροδρόμιο, παρά τις ελπίδες που έφερε, δεν άλλαξε πολλά. Το νησί δεν θέλει να μοιάσει σε κανέναν.

Είναι ένα μέρος όπου η μνήμη ζει, η φύση παλεύει, και ο χρόνος δεν μετριέται με ρολόι αλλά με το βήμα μιας γέρικης χελώνας που θυμάται τον Ναπολέοντα. Εκεί που ο πιο φιλόδοξος άνθρωπος του 19ου αιώνα άφησε την τελευταία του πνοή, και το πιο γέρικο ζώο του 21ου αιώνα συνεχίζει να τρώει ήσυχα το φαγητό του.