Του πρόσφεραν το στέμμα της Αγγλίας αλλά το αρνήθηκε. Έγινε θρύλος του Μεσαίωνα και έγραψε για τον Αλέξανδρο

Δεν ήταν βασιλιάς, αλλά του το πρότειναν. Ο Ρούντολφ φον Εμς, Γερμανός ιππότης και ποιητής του 13ου αιώνα, έγραψε όσο λίγοι στην εποχή του και αρνήθηκε τη μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούσε να λάβει: το στέμμα της Αγγλίας. Αντί να γίνει βασιλιάς, προτίμησε να παραμείνει πιστός στις αξίες της ταπεινότητας και της αυλικής αρετής.

Καταγόταν από τον ευγενή οίκο των φον Εμς και υπηρέτησε ως ιππότης τον κόμη του Μοντφόρ. Το έργο του καλύπτει τρεις δεκαετίες, από το 1220 ως το 1254, όταν και πέθανε κατά τη διάρκεια εκστρατείας στην Ιταλία στο πλευρό του βασιλιά Κορράδου Δ’. Δεν ήταν απλός γραφέας. Ήταν θεμελιωτής της γερμανικής έμμετρης αφήγησης και μετασχηματιστής της θρησκευτικής μυθολογίας της εποχής του.

Ο «Καλός Γκέρχαρτ» είναι το πρώτο του έργο που σώζεται. Μιλά για έναν έμπορο από την Κολωνία που ζει σαν ιππότης, δίνει τα πλούτη του στους φτωχούς, και όταν του προσφέρεται το στέμμα της Αγγλίας, το αρνείται. Προτίμησε να μείνει πιστός στον Θεό και στους ανθρώπους, δείχνοντας πως το ήθος δεν ανήκει μόνο στους ευγενείς. Η ιστορία βασίζεται σε λατινική αφήγηση, αλλά στα χέρια του Ρούντολφ μετατρέπεται σε έπος χριστιανικής ταπεινότητας.

Από τα πιο σπάνια του έργα είναι η μεταγραφή του Βαρλαάμ και Ιωάσαφ —μια ιστορία που έφτασε στη Δύση από τη Βυζαντινή Ελλάδα και είναι ουσιαστικά μια χριστιανική εκδοχή της ζωής του Βούδα. Ο Ρούντολφ την αναπλάθει ως ιπποτικό παραμύθι μεταστροφής, χτίζοντας γέφυρες μεταξύ Ανατολής και Δύσης, Χριστιανισμού και φιλοσοφίας.

Περίπου το 1240, ξεκίνησε να γράφει μια έμμετρη Μυθιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έμεινε ημιτελής, αλλά περιέχει πάνω από 21.000 στίχους γεμάτους με μάχες, αρετή, και βασιλική δόξα. Για τον Ρούντολφ, ο Αλέξανδρος ήταν ένας καθολικός ήρωας, χριστιανικά εξιδανικευμένος, μοντέλο γενναιότητας. Αντλεί από λατινικές και ελληνικές πηγές, και μεταφέρει τον Μακεδόνα βασιλιά σε μια αφήγηση που μιλά περισσότερο για την εποχή του συγγραφέα παρά για την πραγματικότητα του Αλεξάνδρου.

Το τελευταίο του έργο ήταν το Παγκόσμιο Χρονικό. Ήθελε να αφηγηθεί την ιστορία του κόσμου από τη δημιουργία μέχρι την εποχή του Σολομώντα. Δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει. Όμως το ξεκίνημα του είναι ήδη αρκετό για να αναγνωριστεί ως η πρώτη γερμανική παγκόσμια αφήγηση. Ένα έργο που δεν γράφτηκε μόνο για να ψυχαγωγήσει, αλλά και για να νομιμοποιήσει την εξουσία των Χοενστάουφεν, της δυναστείας που προστάτευε τον ίδιο τον Ρούντολφ.

Δεν σώθηκαν όλα τα έργα του. Όσα όμως διασώθηκαν, δείχνουν έναν συγγραφέα με λεπτότητα, φαντασία και βαθύ ήθος. Έναν άνθρωπο που επέλεξε το πνεύμα αντί για την εξουσία. Που έγραψε για βασιλιάδες αλλά δεν έγινε ποτέ βασιλιάς, από επιλογή.