Τους κρέμασαν όχι γιατί ήταν ληστές, αλλά γιατί ήταν πιο γοητευτικοί από τους άντρες της πόλης

Ήταν Μάιος του 1892 όταν δύο αδέλφια, ο Τζον και ο Τσαρλς Ράγκλς, ξεκίνησαν μια σειρά από ληστείες σε άμαξες στην πολιτεία της Καλιφόρνια. Ο Τζον το είχε ξεκινήσει μόνος του, αλλά γρήγορα έπεισε τον αδελφό του να τον ακολουθήσει. Έστηναν ενέδρες στους δρόμους, άρπαζαν χρήματα, και εξαφανίζονταν πριν καν προλάβουν να αντιδράσουν οι συνοδοί.

Σε μια από τις ληστείες, όμως, ο Τσαρλς δέχτηκε πυροβολισμό στην κοιλιά. Ο Τζον, νομίζοντας ότι τον άφηνε πίσω νεκρό, του είπε αντίο και εξαφανίστηκε. Με τις τσέπες γεμάτες λεφτά, άλλαξε πόλη και ζωή. Δεν ήξερε ότι ο αδερφός του, αν και αιμόφυρτος, θα τα κατάφερνε να ζήσει.

Οι Αρχές εντόπισαν και συνέλαβαν τον Τζον λίγες μέρες αργότερα, ενώ έτρωγε αμέριμνος ένα πλούσιο γεύμα σε εστιατόριο. Και οι δύο αδελφοί μεταφέρθηκαν στη φυλακή του Ρέντινγκ, όπου θα περίμεναν τη δίκη τους. Εκεί όμως η ιστορία άφησε πίσω της το γουέστερν και μπήκε στη σφαίρα της παράνοιας.

Οι Ράγκλς δεν ήταν οι συνηθισμένοι παράνομοι. Ήταν νέοι, εμφανίσιμοι, και είχαν ένα χαμόγελο που λες και ακύρωνε το νόμο. Πολύ σύντομα, οι γυναίκες της πόλης άρχισαν να τους επισκέπτονται στη φυλακή, να τους φέρνουν γλυκά, λουλούδια, και προτάσεις γάμου. Κάποιες φημολογείται ότι τους πέταξαν και τα εσώρουχά τους. Η φυλακή έγινε σκηνή ερωτισμού. Και οι άντρες της πόλης, θεατές σε έναν εφιάλτη που έμοιαζε με ρομαντικό δράμα.

Η κατάσταση ξέφυγε. Οι γυναίκες των σερίφηδων, των εμπόρων, των κουρέων και των ταχυδρόμων είχαν πάθει… Ράγκλς-μανία. Οι άντρες, ανίκανοι να ανεχτούν άλλο τη γελοιοποίηση, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους.

Τη νύχτα της 24ης Ιουλίου 1892, από 40 έως 75 εξαγριωμένοι άντρες συγκεντρώθηκαν και κατευθύνθηκαν στη φυλακή. Δεν τους ενδιέφερε η δικαιοσύνη. Δεν ζήτησαν δίκη. Ζήτησαν εκδίκηση. Όχι για τις ληστείες. Για την ταπείνωση. Για τα βλέμματα των γυναικών τους. Για τα κέικ με τα ονόματα των Ράγκλς γραμμένα με γλάσο.

Έσπασαν την πόρτα, άρπαξαν τα δύο αδέλφια και τα κρέμασαν μπροστά στο πλήθος. Ο όχλος δεν τους λιντσάρισε επειδή ήταν εγκληματίες. Τους σκότωσε γιατί ήταν πολύ όμορφοι για να είναι φυλακισμένοι. Γιατί έσβηναν το φως όλων των άλλων. Το έγκλημά τους ήταν ότι έκλεψαν κάτι πιο πολύτιμο από χρήματα: την προσοχή.

Η υπόθεση καταγράφηκε στα τοπικά αρχεία, αλλά ποτέ δεν έγινε δίκη. Οι δολοφόνοι δεν εντοπίστηκαν. Κανείς δεν κατηγορήθηκε. Ίσως γιατί κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί δημόσια το πραγματικό κίνητρο. Ότι σε μια μικρή πόλη της Άγριας Δύσης, το μεγαλύτερο έγκλημα δεν ήταν η ληστεία, αλλά η γοητεία.