Τσακώθηκαν τόσο πολύ στα γυρίσματα και οι ντόπιοι ρώτησαν στα σοβαρά το σκηνοθέτη αν θέλει να σκοτώσουν τον πρωταγωνιστή

Η ζούγκλα του Αμαζονίου δεν είναι το ιδανικό μέρος για να γυρίσεις μια ταινία. Πόσο μάλλον όταν ο πρωταγωνιστής σου είναι ψυχικά ασταθής, φωνακλάς, απειλητικός και έτοιμος να συγκρουστεί με όποιον βρεθεί μπροστά του. Ο Werner Herzog το ήξερε καλά όταν ξεκινούσε το “Fitzcarraldo”. Ήξερε όμως και ότι κανένας άλλος εκτός από τον Klaus Kinski δεν θα μπορούσε να ενσαρκώσει έναν τρελό που προσπαθεί να μεταφέρει ένα καράβι πάνω από ένα βουνό.

Τα γυρίσματα έγιναν σε πραγματικές τοποθεσίες, μέσα σε απάτητα μέρη του Περού, με τροπική υγρασία, φίδια, σκνίπες, πείνα, αρρώστιες και μηδενικές υποδομές. Ο Herzog είχε απορρίψει τη χρήση ειδικών εφέ και miniatures. Ήθελε να ανεβάσει ένα πραγματικό ποταμόπλοιο πάνω σε λόφο. Όχι μια φορά. Τρεις. Με τη βοήθεια των ντόπιων φυλών. Ανάμεσά τους και οι Machiguenga.

Ο Klaus Kinski δεν άντεχε τις συνθήκες. Ούρλιαζε. Έβριζε. Ξέσπαγε σε μέλη του συνεργείου, σε κομπάρσους, ακόμα και στον ίδιο τον Herzog. Κάθε μέρα ξεκινούσε και τελείωνε με φωνές. Στην αυτοβιογραφία του, περιγράφει τον Herzog ως «φίδι». Ο Herzog, πάλι, τον αποκαλούσε «προβοκάτορα παραφροσύνης». Η ένταση μεταξύ τους δεν ήταν απλώς δημιουργική. Ήταν ωμή, προσωπική και επικίνδυνη.

Μια μέρα, όπως ο ίδιος ο Herzog αφηγείται στο ντοκιμαντέρ του «My Best Fiend», ένας από τους αρχηγούς της φυλής Machiguenga τον πλησίασε ήρεμα. «Να τον σκοτώσουμε;» τον ρώτησε. Ο Herzog νόμισε ότι δεν κατάλαβε καλά. Εκείνος επανέλαβε: «Θες να τον σκοτώσουμε; Θα τον σκοτώσουμε για σένα». Η πρόταση ήταν σοβαρή. Οι ιθαγενείς δεν καταλάβαιναν γιατί ένας άνθρωπος με τέτοια κακοτροπία παρέμενε ζωντανός. Και σίγουρα δεν καταλάβαιναν γιατί τον ανεχόταν ο αρχηγός της ταινίας.

Ο Herzog απάντησε αρνητικά. «Όχι. Τον χρειάζομαι για να τελειώσω την ταινία.» Δεν υπήρχε αντικαταστάτης. Ο Kinski ήταν ο Fitzcarraldo. Τρελός, επικίνδυνος, γοητευτικός και εμμονικός. Ό,τι χρειαζόταν η ταινία, ό,τι τον έκανε ανυπόφορο στην πραγματικότητα.

Η σύγκρουση αυτή πέρασε στο έργο. Το “Fitzcarraldo” έγινε μία από τις πιο επικές και φημισμένες ταινίες στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά. Το πλοίο ανέβηκε το βουνό. Ο Kinski δεν πέθανε. Αλλά η σχέση του με τον Herzog έμεινε στην ιστορία σαν ένα από τα πιο αυτοκαταστροφικά αλλά δημιουργικά ντουέτα της έβδομης τέχνης.